Andalucië 2011

Het mooie Andalucië

Zoals gewoonlijk beginnen we dit keer ook weer in een zeer laat stadium na te denken over onze vakantie. Lange tijd weten we zelfs niet in welke windrichting we willen vertrekken. Het zoeken wordt daardoor wel erg moeilijk.

Uiteindelijk besluiten we maar de westkant van Kreta aan een nader onderzoek te onderwerpen,totdat ...... .... Griekenland toch wel erg onrustig wordt door alle commotie rondom het dreigend faillissement en de ter voorkoming daarvan door te voeren bezuinigingen. Het risico van stakend luchtvaartpersoneel trekt ons niet erg aan. Maar ja, wat dan...

Uiteindelijk kiezen we, ondanks de te verwachten hoge temperaturen rond deze tijd, toch voor een bezoek aan Andalusië.

Andalusië, op z’n Spaans “Andalucía”, is qua inwoneraantal de grootste regio in het zuiden van Spanje. De hoofdstad van Andalusië is Sevilla. De regio Andalusië bestaat uit 8 provincies die elk een eigen hoofdstad hebben, namelijk: Malaga, Cadíz, Huelva, Jaén, Córdoba, Sevilla, Granada en Almeria. De namen van de hoofdsteden zijn dezelfde als de namen van de provincies. Doordat de Moren ook in het Zuiden van Spanje hebben geregeerd, zijn er in veel steden in Andalusië Moorse invloeden te vinden, dit is bijvoorbeeld terug te vinden in het Alhambra in Granada.

Ach, we zijn wel vaker in warme streken geweest; hier zullen we er ook wel weer tegen kunnen.Het is in ieder geval een fantastisch mooie omgeving.

Omdat we iets van de streek willen zien, zullen we niet permanent op dezelfde plaats verblijven. Daar we echter niet evenals in de USA op iedere plek een motel denken te vinden zullen we de overnachtingen wel vooraf plannen. Hier bieden Expedia.nl en Booking.com weer voldoende mogelijkheden en op zondagavond 19 juni plannen we de hele trip.

De eerste week boeken we via homelidays.nl een verblijf in Casa Colina, een Bed and Breakfast die wordt gerund door Paul en Niki Savage.

 

Het blijkt moeilijk om voor 3 weken kleding in twee kleine koffertjes te krijgen als deze ook nog eens een maximum van 10 Kg per koffer niet mogen overschrijden. Zelf wegen deze dingen al 2 Kg per stuk en Henk zijn fotoapparatuur is ook al ruim 2 Kg.

Als Gea op de geplande dag van vertrek dan ook wakker schrikt met de uitroep: "En toch wil ik een extra koffer mee", is er geen houden meer aan. Dat wordt nog even inloggen op de site van RyanAir en een extra koffer inchecken.

Huurauto

De vlucht van Weeze naar Malaga verloopt voorspoedig. Met een vertraging van ongeveer 15 minuten komen we in Malaga aan. In ieder geval geen reden tot klagen; met de NS maken we wel eens anders mee.

Vriendelijke mensen, die Spanjaarden

Als we ons in Malaga naar de hoek van de huurauto's begeven komen we geen naam tegen die ook maar een beetje op de naam lijkt die op onze huurovereenkomst staat: "Jigsaw"; dat hadden we natuurlijk ook moeten weten, het is een puzzel om dat te vinden.

Uiteindelijk blijken de auto's via Centauro te worden geleverd en hiervoor moeten we eerst een eindje met de shuttlebus naar de parkeerplaats waar onze auto staat te wachten.

Een paar vriendelijke Spaanse opmerkingen richting de bestuurder doen weer wonderen. Bij aankomst op de parkeerplaats zegt hij: "Maak dat je het kantoor in komt, de koffers geef ik wel aan Gea". Ja hoor, Henk staat als eerste in de rij om een auto in ontvangst te nemen.

Welkom in Casa Colina

Op naar Riogordo, een van oorsprong klein boerendorpje met zo'n 3000 inwoners. De geschiedenis gaat nog terug tot de tijd van de Phoeniciers, de tijd waarin de hele streek nog bestond uit bos. De Romeinen waren de eersten die delen van het bos kapten en hier olijven begonnen te verbouwen.

We maken dankbaar gebruik van de routebeschrijving die Paul ons heeft toegezonden. Wel zijn we blij dat het nog licht is. Om dit nu direct in het donker te moeten zoeken was ons zeker zwaar gevallen.

Uiteindelijk komen we, precies zoals beschreven, bij een bushalte direct na kilometerpaal 12. Dat lijkt goed. Hier moeten we de weg verlaten en via een smal bergweggetje op zoek naar een aantal wit geschilderde stenen die de ingang naar Casa Colina markeren.

Casa Colina is een 150 jaar oud boerderijtje dat ruim een jaar geleden door Paul en Niki Savage is opgekocht. Een ingrijpende verbouwing heeft het gebouw geschikt gemaakt om als Bed & Breakfast dienst te kunnen doen met nu een viertal voor verhuur beschikbare kamers en een zwembad.

Als we zo rond 21:30 bij Casa Colina aankomen worden we alleraardigst door Paul en Niki ontvangen. Dat voelt direct goed en we voelen ons gelijk op ons gemak. Onze kamer ziet er prachtig uit met een eigen koelkastje op de kamer en een prachtige badkamer. Hier kunnen we het de eerste week wel uithouden.

We krijgen vervolgens een overvloed aan Tapa's voorgezet die we ons allerbest laten smaken. Verhongeren zullen we hier zeker ook niet.

Om negen uur ineens een enorm kabaal; dat is waar ook, Gea heeft de wekker gezet omdat we tot 10:00 kunnen ontbijten. Hmmm, dit lijkt wel vakantie. Paul zet ons een uitgebreid ontbijt voor dat ons wederom zeer laten smaken. Als alle ex-bankiers zo kunnen koken is er nog hoop. Toch jammer dat we ons voor het vertrek hebben moeten wegen. Op onze weegschaal was dat de enige manier om vooraf het gewicht van de koffers te bepalen.

Acclimatiseren

Onze eerste nacht verloopt zonder problemen. Waar we vooraf eigenlijk wel wat bang waren voor de warmte in een kamer zonder airconditioning, blijkt dit enorm mee te vallen. De witte huizen met de enorm dikke muren warmen niet zo snel door en met de open ramen blijft de temperatuur in de nacht op zo'n 21 graden steken. OK, dikke dekens heb je niet nodig maar je zweet zeker je bed niet uit.

De eerste wandeling

Na het ontbijt besluiten we eerst de directe omgeving te verkennen. Altijd goed om ongeveer te weten waar je vertoeft. Een van de kenmerken van een huis op een heuvel is helaas dat de terugreis altijd bergop gaat. Wel even iets om rekening mee te houden.

Stuwdam zonder meer

We vervolgen een stuk van de weg waar we gisteravond met de auto de afslag naar Casa Colina hebben genomen. We passeren mooie huizen met een prachtige aankleding met bloeiende oleanders en een veelheid aan verschillende soorten fruitbomen. Na enige tijd bereiken we we een stuwdam, eentje van het soort waarvan er vele in de verschillende valleien zijn aangelegd om waterreservoirs te verkrijgen. In dit geval en op dit moment zonder succes want het water dat via de pijpen van de dam wordt getransporteerd is niet meer dan een miezerig stroompje.

Zweten

Tijdens de terugtocht merken we dat het bijna het heetst van de dag begint te worden. Bergop, heet en nog niet gewend aan de temperatuur is een liter water bij terugkomst al snel burgemeester gemaakt. We moeten nog wel even oefenen, want donderdag staat een bezoek aan het Alhambra gepland. Dan moeten we het wel een hele dag uit kunnen houden.

"Koud" bad

Na een korte vroege siësta stappen we het zwembad in. Koud hoor, het water is maar 28 graden. Als Paul na enige tijd vraagt of we nog een lunch willen gebruiken kunnen we geen nee zeggen. De vakantie is nog niet voorbij, de magere dagen zullen nog wel komen.......

Omdat we gisteravond in een overmoedige bui hebben aangegeven dat we vandaag "al" om 9 uur willen ontbijten, moeten we ook vroeg opstaan. Na het ontbijt pakken we onze spullen in en gaan via Riogordo eerst door naar Colmenar.

Een mooie tocht via smalle bergweggetjes met prachtige vergezichten. Na een korte voettocht door Colmenar rijden we vervolgens verder naar Comares. Dit dorpje kunnen we vanuit Casa Colina goed zien liggen op een hoge berg; alsof het elk moment naar beneden kan schuiven. Dat het op een berg ligt gaat dan ook niet ongemerkt aan ons voorbij. Via zeer smalle weggetjes gaan we steil omhoog tussen de vele geparkeerde auto's door waarbij we de spiegels nog net niet hoeven in te klappen.

Riogordo

We hadden ons voorgenomen om de terugreis weer via Riogordo te gaan zodat we nog even wat After Sun kunnen meenemen. Doordat we een flinke ronde hebben gemaakt komen we ineens weer een bushalte tegen in de buurt van een kilometerpaal 12; dit kan geen toeval zijn. Ons vermoeden wordt bevestigd zodra we even later Riogordo binnenrijden. We hadden dus inderdaad de afslag naar ons huisje kunnen nemen.

Siësta

Nu is dit natuurlijk geen probleem, we willen dit dorpje toch ook nog wat beter bekijken. Bovendien kunnen we vlak bij een supermarkt parkeren. Zo kunnen we straks mooi nog even wat inkopen doen. Als we na onze voettocht door het dorpje de supermarkt willen binnengaan is deze gesloten. Ach ja, we zijn in Spanje; die houden natuurlijk eerst siësta. We rijden daarom eerst terug naar Casa Colina; dan moeten we in de loop van de middag nog maar even terug. Zo ver is dat ook niet.

Voor vandaag staat een bezoek aan Granada op het programma. Niet zozeer de stad zelf maar veel meer het daar gelegen Alhambra. Hiervoor hebben we in Nederland al de toegangskaarten gekocht en als we Paul mogen geloven kunnen we die nu heel eenvoudig bij de ingang van het Alhambra afhalen, zolang we ons maar melden met dezelfde CreditCard waarmee we ook de bestelling hebben verricht.

Het Alhambra is een middeleeuws fort uit de tijd van de Moorse heersers over het voormalig koninkrijk Granada. Binnen het Alhambra kunnen vier hoofdgebouwen worden onderscheiden, namelijk: - Alcazaba - Casa Real - Paleis van Karel V - Placio des Gereralife

Vroeg ontbijt

Het betekent wel even moed verzamelen want om een beetje op tijd te kunnen zijn moeten we toch al zo rond zeven uur 's morgens vertrekken. Dat betekent dus ontbijten om 06:30 en nog eerder opstaan.

Op de een of andere manier slapen we geen van beide echt goed. Zou dat nu van de spanning komen of van de lekkere brandy 's die Paul en Niki ons de voorafgaande avond schonken. In ieder geval is de nacht te kort en de reis nogal lang. Hoewel Paul ons vooraf nog waarschuwt dat veel routeplanners niet de meest optimale route uitstippelen letten we toch niet goed genoeg op om een weliswaar leuke reis door de bergen te voorkomen.Uiteindelijk lukt het ons toch om op de grote weg te komen en dan kunnen we eindelijk ook lekker opschieten.

Even over negenen rijden we de ingang van het Alhambra binnen. Aangezien we zeker niet te beroerd zijn om een stukje te lopen parkeren we op de eerste de beste parkeergelegenheid na de slagboom, S3. Bij de ingang zien we in eerste instantie de automaten niet staan waar we de door ons bestelde toegangskaarten af kunnen halen. Een paar woorden Spaans doen wonderen en zodra we onze CreditCard in een van de automaten steken zegt deze dat er voor ons geen kaarten gereserveerd zijn. Huhhh, hoe kan dat nou? Ach we moeten ook even beter kijken, de automaten zijn toegedeeld aan verschillende soorten kaarten. Wij hebben kaarten besteld voor het gehele park en dan moeten we ook een daarvoor bestemde automaat gebruiken.

Nashrith Palace

Hoewel we pas om 12:30 toegang hebben tot het Nashrith Palace volgen we toch alvast de route naar deze gebouwen. Het geeft ons even de gelegenheid ons te oriënteren en ons een beeld te vormen van de plaats waar we precies moeten zijn. Het blijkt een goede keus want in de omgeving is veel meer te zien. We vervelen ons dan ook geen moment en voor we er op verdacht zijn kunnen we ons al aansluiten in de rij naar het paleis.

Het is bepaald niet verwonderlijk dat dit op de werelderfgoedlijst is geplaatst. Fantastisch om de Moorse invloeden te zien in de hele architectuur en afwerking van de gebouwen. Om nog maar te zwijgen over de fantastische aankleding van de omgeving waarin de gebouwen zich bevinden.

Als we na het paleis de tuinen van Generalife bezoeken weten we eigenlijk niet meer wat we nu mooier (moeten) vinden. De aanleg van de tuinen en de manier waarop deze zijn onderhouden is zo fantastisch dat we superlatieven tekort komen. In een woord geweldig. Als we na een uur of vijf dan ook besluiten om de uitgang op te zoeken is dat allen maar vanwege de vermoeidheid van die na de korte nacht door de buitentemperatuur van rond de 36 graden nog eens wordt versterkt.

Als we na terugkomst in Casa Colina en een wederom een verrukkelijk diner 's avonds in ons bed vallen gaat het licht dan ook al snel en met een voldaan gevoel uit.

Zelfs in Andalucië blijkt mooi weer niet zo vanzelfsprekend te zijn als we vaak denken. Zodra we 's morgens opstaan blijkt de zon verder weg te zijn dan een van de andere dagen en gelet op de dreigende lucht zou zelfs een onweersbui niet ondenkbaar zijn. We twijfelen na het ontbijt nog even of we wel weg moeten gaan maar we zijn nu eenmaal een ondernemend stelletje en we trekken er met ons Peugeot'je gewoon weer op uit. Het rijden is niet half zo mooi als tijdens een zonnige dag. Genieten van de vergezichten is er door de laaghangende wolken niet bij. Zelfs Comares gaat volledig verscholen onder een wolkendek. Een plekje bovenop een berg blijkt dus wel mooi te zijn; zolang het maar niet een al te hoge bergtop is.

Op de terugweg stoppen we even in Benamorgosa, een alleraardigst maar zeer klein dorpje, net even voorbij de afslag naar Casa Colina. In de lokale supermarkt doen we een paar inkopen waarbij we worden verrast door de prijs van vooral de vleeswaren en de wijn (die we natuurlijk ook meenemen). Het is echter geen dag voor lange verkenningstochten en vanuit Benamorgosa besluiten we daarom ook maar weer naar ons huisje terug te keren. Morgen is er weer een dag.

Gezellig

Er zijn een aantal bewoners van Casa Colina die het in ieder geval helemaal niet zo vervelend vinden dat we vroeg terug zijn. Woody staat ons al op te wachten met één van zijn onafscheidelijk stokken en zelfs Zero komt in beweging. Het geeft ons ook even de mogelijkheid de beide ezels eens wat beter te bekijken. Gelukkig hebben zij minder moeite met de steile hellingen dan wij.

 

Vandaag moeten we weer vroeg op. Niet zozeer vanwege onze eigen planning maar eerder om de andere gasten van Casa Colina uit te zwaaien. Een erg leuk stel uit de UK die we de afgelopen dagen regelmatig in het zwembad of bij het diner hebben getroffen. Het ontbijt laten we ons natuurlijk weer goed smaken, al komen nu zo langzamerhand wel de eerste bedenkingen naar boven over de scrambled eggs met spinazie en chorizo die Paul ons heel zorgzaam iedere morgen klaarmaakt. Voor iedere honderd gram lijkt er een kilo bij te komen. Hier kunnen we natuurlijk niet al te lang mee doorgaan.

Nerja

Nadat we James en Anita hebben uitgezwaaid pakken we onze spullen voor een tocht naar Nerja. Een mooi badplaatsje aan de Middelandse Zee met mooie stranden maar zonder al te veel toeristen.

Nerja is een Spaanse badplaats aan de oostkant van de Costa del Sol met een oppervlakte van zo'n 85 km2. Het plaatsje telt ruim 20.000 inwoners. Nerja is vooral ook bekend vanwege het Balcón de Europa, een promenade in het centrum bovenop een klif die de zee in steekt. Helaas ook de plaats waar al de aanplakbiljetten te vinden zijn van een Nederlandse vrouw van 49 jaar die hier plotseling is verdwenen. Zodra je je probeert voor te stellen wat de kinderen van deze vrouw moet doormaken, ziet de plaats er ineens een stuk minder zonnig uit. Los van dit gegeven waar je in de vakantie gewoon niet te lang bij stil mag staan, blijkt Nerja een hele mooie plek te zijn om door te banjeren. Na een rondje over de kleine promenade en door de verschillende woonwijken laten we op een bankje in het centrum de bezoekers een tijdje aan ons voorbijtrekken. Wat is er nu mooier dan aapjes kijken; dat doen de anderen vast ook bij ons.

Autopech

Tijdens de terugreis laat de auto, evenals tijdens de heenreis, weten het er niet helemaal mee eens te zijn. Zo opeens geeft hij een probleem aan met een pollution filter, waarna de motor stopt en er niets anders op zit dan het voertuig naar de kant te sturen. Gek genoeg is het ding daarna gewoon weer te starten en kunnen we doorrijden alsof er niets aan de hand is. Een Franse auto in een Spaans land; blijkbaar geen gelukkige combinatie.

Tapa's

Op de terugreis stoppen we nog even in Benamargosa. In een klein Spaans kroegje op de hoek van de straat gebruiken we een coca-cola en zoekt Henk binnen in de bar een paar Tapa's uit. Zelfs de Spaanse (minder) schone ontdooit als we in ons gebrekkig Spaans een paar beleefdheidszinnen uitspreken. De bordjes voor de Tapa's blijken dan zelfs ineens te klein. Integreren behoort hier zeker tot de mogelijkheden. Het plan om ook nog een ander dorpje te bezoeken laten we maar varen. Zoals de Spanjaarden zeggen, dat is iets voor mañana. Bij Casa Colina kleden we ons om en na een douche stappen we eerst weer even het zwembad in. De temperatuur begint in de buurt te komen; met 29'5 graden hoef je hier niet meer zo tegenaan te zien. We hebben echt een zwaar leven ......

Nieuwe B&B gasten

Het diner gebruiken we nog samen met Paul en Niki. Direct na het hoofdgerecht verontschuldigd Paul zich echter omdat hij een paar nieuwe gasten van het vliegveld moet halen. Ach, op dit moment zij wij liever de ezels dan de werkezels .....

Tijdens het ontbijt maken we kennis met de nieuwe gasten. Ook dit keer zijn het weer mensen uit de UK. We hoeven dus niet van taal te wisselen; dat scheelt weer. Het weer is echter niet om over naar huis te schrijven. Het is erg bewolkt en op de veranda komt de thermometer zo rond negen uur nog niet verder dan 26 graden. Een mens is blijkbaar snel verwend.

Vandaag willen we tocht maken rondom het Nationaal park Siërra de las Nieves. Omdat we gisteren geen tijd meer hadden om een bezoek te brengen aan Antequera beginnen we onze tocht eerst maar eens in die richting. Het is een mooi dorpje maar het is, evenals alle andere dorpjes waar we doorheen rijden, compleet uitgestorven. Op zondag valt hier echt niets te beleven. Vanuit Antequera rijden we via Campillos richting Ronda. De omgeving spreekt ons niet echt aan. Het is vlak met weinig groen. Een groot verschil met de omgeving van Casa Colina. Na Ronda rijden we richting El Burgo en komen we weer in een mooie omgeving.

Het bergweggetje voert ons omhoog naar zo'n 1290 meter en als we even uitstappen om een stukje te gaan lopen merken we dat 22 graden toch geen temperatuur is voor een T- shirt en korte broek.

Tijd voor een (e)Book

Na door nog een paar dorpjes te hebben gereden, vinden we dat we genoeg slapende plekken hebben bezocht. Tijd om terug te gaan naar de Casa voor een kopje koffie en een boek. Inmiddels is er nog een stel uit de UK bijgekomen. Vanavond wordt het dus een diner met z'n achten. Niki zorgt voor een grote Paella.

Zodra we 's morgens iets eerder dan gebruikelijk naar buiten stappen liggen er twee honden voor onze deur. Zodra ze ons zien worden ze actief. Woody haalt natuurlijk gelijk weer een stok om mee te spelen maar ook Zero komt voor zijn doen flink in beweging. Het is alsof ze voelen dat vandaag een andere dag is dan de voorgaande. Ook voor ons is het een vreemd gevoel, te weten dat we dit stekkie gaan verlaten voor het een of andere hotel. Het afscheid van Paul en Niki is hartelijk, evenals dat van de andere gasten waarmee we nog samen ontbijten. De eerste kilometers richting Jerez de la Frontera is het ook erg stil in de auto; we hebben beide het een en ander te verwerken.

Zonnebloemen

De stilte in de auto wordt pas doorbroken zodra we door enorme velden met zonnebloemen rijden. Echt een fantastisch gezicht, al die felgele bloemen die keurig uitgelijnd richting zon gedraaid staan. Helaas zijn de wegen dusdanig dat even stilstaan er niet bij is. Direct naast de rijbaan gaat het talud ruim een half meter naar beneden. Nu hebben we wel een verzekering voor de onderkant van de auto afgesloten. Dit betekent echter niet dat we nu ook op onze kop in de greppel willen parkeren zoals een auto die we de afgelopen week bij een van onze andere tochten in Andalucië tegenkwamen.

Grote vogels

Een kleine 50 kilometer voor Jerez de la Frontera zien we boven de weg ineens een groot aantal vogels, grote vogels. Ook nu natuurlijk weer geen parkeerhaven waar we even de auto kunne neerzetten. Plotseling zien we aan de andere kant van de weg een grote schuur met een redelijk toegangspad. Nu is het alleen nog een kwestie van een plek zoeken om te keren en dan terug. Even zijn we bang dat de vogels inmiddels ook zijn vertrokken. Zodra we naast de schuur parkeren zien we echter weer een paar boven de naastgelegen heuvel uitkomen. Ook met Gea's verrekijker Lukt het ons echter niet om er een merk en type aan te hangen. Dat ligt trouwens meer aan onze onbekendheid met de hier voorkomende vogelsoorten dan aan de kijker.

Henk probeert er met de telelens nog een paar plaatjes van te schieten. Wellicht dat we die thuis zo kunnen uitvergroten dat we vogels een naam kunnen geven.

Hotel Guadalete

Zodra we in de buurt van Jerez de la Frontera aankomen begint de routeplanner steeds heftiger te mekkeren over de afslagen die we op de enorme hoeveelheden rotondes moeten nemen. Zou Spanje ook Europese subsidie hebben gekregen voor iedere aangelegde rotonde? Het stikt hier in ieder geval van deze dingen terwijl ze soms zelfs niet als rotonde te herkennen zijn. De weg loopt gewoon rechtdoor en de rest van de rotonde is er aan vastgeplakt.

Uiteindelijk komen we op de Avenida Duque de Abrantes aan en zodra we een groot aantal vlaggen zien wapperen gaan we er maar vanuit dat we daar ons hotel moeten zoeken. Het is een zeer net hotel net even buiten het centrum van Jerez waardoor we geen problemen met parkeren ondervinden. Mooie kamers, goede bedden en betaalbare prijzen.

Kennismaking met Jerez

Omdat we veel van het plaatsje verwachten, valt de eerste indruk ons wel wat tegen. Veel achterstallig onderhoud aan de verschillende gebouwen, veel rommel langs de weg. Niet het mooie stadje dat we hadden verwacht. Zodra we in het centrum op de hoofdstraat aankomen begint de omgeving wat meer charme te krijgen. Op een groot plein met een veelheid aan restaurantjes besluiten we wat te drinken en wat Tapa's 's te nuttigen. Dit is best een leuke omgeving al zijn de prijzen niet te vergelijken met die uit bijvoorbeeld de lokale bar in Benamargosa. Hier betaal je toch het drievoudige.

Roomservice

Zodra we na een flinke wandeling aan het begin van de avond onze hotelkamer weer binnenstappen hebben we geen van beide nog zin en energie om er nog eens een keer op uit te trekken voor het diner. Daarbij is de menukaart van het hotel ook dusdanig dat we de noodzaak er ook niet van inzien. We smullen van een op onze kamer afgeleverd menu van gebraden kipfilet met bacon en doperwten die we zelf aanvullen met een fles witte Rioja uit de privé voorraad. Smullen voor € 7,50 per persoon in een viersterrenhotel; we hebben bij de voorbereiding blijkbaar weer een goede (internet)keuze gemaakt. Na ons diner plannen we alvast de volgende dag waarna we horizontaal gaan op de grote bedden. Wat we alleen met het bijgeplaatst kinderbedje moeten...... stille wenk van het hotel..... of gewoon een vergissing?

Zodra we 's morgens vroeg willen ontbijten zodat we op tijd in Gibraltar kunnen zijn, krijgen we te horen dat het ontbijtbuffet pas vanaf 07:30 beschikbaar is. Dat doet pijn, we hadden dus nog een half uur kunnen blijven liggen.... Het is echter een ontbijtbuffet met een ruime keuze waar we om half acht gebruik van kunnen maken. Hier gaan we de komende dagen nog lekker van genieten. Via de reeds eerder genoemde hoeveelheden rotondes verlaten we Jerez en rijden naar La Linea de la Concepcion; de Spaanse grensplaats met Gibraltar. Een paar rotondes voor de grensovergang parkeren we onze auto in een zijstraatje. De voorbereiding van gisteravond is niet voor niets geweest.

Over de start- en landingsbaan

Gibraltar is een zogenaamd Crown Domain van het Verenigd Koninkrijk. Dit in 1704 door een Engels-Nederlandse vloot veroverd gebied hoort sinds 1713 definitief bij de UK. In tegenstelling tot in het moederland rijdt het verkeer op Gibraltar rechts.

Gibraltar is erg bekend vanwege de grote kolonie tamme Berberapen die op de rots leven. Een legende zegt dat, wanneer de apen van de rots weg zijn, het met de Engelse heerschappij aldaar afgelopen is. Mede daarom wordt de populatie streng beschermd

Direct na de paspoortcontrole stappen we in een bus die ons naar het centrum van Gibraltar brengt. Voor twee Euro per persoon kun je de hele dag iedere bus die je tegen komt in- en uitstappen. Met de enorme hoogteverschillen zo af en toe best aantrekkelijk. Het eerste dat de bus passeert is de landingsbaan van Gibraltar. Een vreemd idee dat al het verkeer over deze van slagbomen voorziene landingsbaan moet om Gibraltar binnen te gaan. Gelukkig vertrekken en landen er, afgezien van wat particuliere vliegtuigjes, er maar zo'n vijf vliegtuigen per dag. Het blijft echter erg bijzonder.

Vanaf MainStreet gaan we met een gezelschap van in totaal 8 personen in een busje op weg naar de verschillende hoogtepunten van Gibraltar. De kabelbaan is ook een mogelijkheid maar de enorme wachtrijen hiervoor spreken ons niet zo aan. Bovendien moet je dan nog een groot deel te voet afleggen; op zich niet zo erg maar het overwinnen van de vele hoogteverschillen in een temperatuur die af en toe oploopt tot 37 graden..... Een busje met airco is zo gek nog niet. Helemaal niet met een vrolijke chauffeur die ook nog eens als gids dienst doet.

Highlights met de MiniVan

Het uitzicht vanaf de rots over aan de ene kant de Middellandse zee en aan de andere kant de Atlantische Oceaan is geweldig. Vandaag is het zelfs nog enigszins helder zodat we ook Marokko nog kunnen zien liggen.

De apen op de rots trekken natuurlijk veel bekijks. De dieren zijn echter nauwelijks in de vele toeristen geïnteresseerd en gaan gewoon hun eigen gang. We brengen ook nog een bezoek aan een deel van de vele tunnels die in de rotsen zijn uitgehouwen. De Engelsen kwamen destijds op het idee dat het wel eens effectief zou kunnen zijn om de grote kanonnen in de rots onder te brengen en deze door openingen in de wand hun presentjes af te laten leveren. Dit bleek zo succesvol dat men na de oorlog nog veel meer van deze rots tunnels heeft uitgehouwen, waardoor er op Gibraltar nu een grotere lengte aan rotstunnels is dan aan normale wegen.

Diner à la Internet

Voor het diner gaan we 's avonds naar een in de buurt gelegen restaurant waarover we op het Internet erg goede recensies hebben gelezen. Het eten is voortreffelijk, allen de obers zijn wat afstandelijk. Misschien is ons Spaans wel dusdanig belabberd dat ze ons moeilijke gasten vinden. We krijgen echter precies datgene wat we uiteindelijk bestellen. Ach, misschien moeten we alleen een beetje aan elkaar wennen.

Zodra we vandaag na een niet al te vroeg ontbijt opnieuw Jerez de la Frontera met een bezoek vereren, doe we dat aan de hand van een wat meer vastgestelde toeristische route. We moeten daarom onze eerste indruk van onze eerste kennismaking toch wel een beetje bijstellen. Waarschijnlijk hebben we vanaf ons hotel de eerste keer niet de meest gelukkige route genomen. Vandaag valt het allemaal stukken mee en zien we niet die achterbuurten van een paar dagen geleden. Ons hotel blijkt ook wel in een zeer mooie buurt te staan. Met de juiste route kom je ook zonder problemen in de binnenstad van Jerez terecht.

De Bodega van Tio Pepe

Jerez is natuurlijk synoniem voor sherry. Dat zie je in het dorpje dan ook op veel plekken terug. De ene grote Bodega na de andere komen we tegen. Op advies van de receptioniste brengen we een bezoek aan de Bodega van Tio Pepe. Dit blijkt een goede suggestie te zijn, want de rondleiding duurt zo'n twee uur. Een tijd waarin we veel leren over de bereiding van sherry en wat hier allemaal bij komt kijken. In de opslagplaatsen waar we doorheen lopen ligt meer dan drie miljoen liter sherry opgeslagen. Allemaal in eiken vaten van zo'n 600 liter per vat. We zien vaten die door de verschillende hoogwaardigheidsbekleders en bekende personen zijn gesigneerd. Natuurlijk de hele Spaanse koninklijke familie komen we hier tegen maar ook bekende namen zoals Pablo Picasso, Maria Callas, Orson Wells, en meer van de tot de verbeelding sprekende namen. Wij vinden een gesigneerde CD-hoes al zo'n probleem. Niet meer op te bergen met al die huidige gedigitaliseerde muziek. Voor gesigneerde 600 liter vaten lijkt ons het probleem nog een stuk groter. Dat de export naar de verschillende landen enorme proporties heeft aangenomen is voor Henk niet zo'n verrassing. Er gaan in huize Kuipers regelmatig lege sherry flessen de glasbak in. Als de gids dan ook opmerkt dat er veel naar Nederland wordt geëxporteerd weet Henk de gids dan ook iets bij te brengen. Wijzend op Gea zegt hij: "She is why....". Gelukkig wordt er niet te veel aandacht aan geschonken want even later staan we in een grote hal met uitsluitend vaten met Brandy. Ook 600 liter per stuk en zelfs de Fransen zeggen dat deze beter smaakt dan de Franse Cognaq. Hmmm, we hebben wel geleerd dat we nooit zo maar iets moeten aannemen. Dit schreeuwt om een grondig onderzoek.

Tapa's met sherry

Aan het eind van de rondleiding is er de gelegenheid hier om wat Tapa's te nuttigen onder het genot van een bijpassende sherry. We raken in een geanimeerd gesprek met een Poolse student en een jonge Filippijnse dame. Leuk zoals in dit soort situaties contacten tussen verschillende mensen met verschillende culturen en achtergronden tot stand komen. Waarom leidt dit in het normale leven dan toch tot zoveel problemen? De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat deze Poolse student zelf dan ook aangaf dat een aantal van zijn landgenoten zich in Europa niet zo opstelt als hij zou willen. Het geeft gelijk aan uit welk hout hij is gesneden. Met dergelijke mensen krijg je ook geen problemen.

Alcazar

Na de Bodega brengen we een bezoek aan het Alcazar. We worden al bedreven Andaluciers en kiezen heel bewust die kanten van de straat waar de gebouwen of de bomen voor wat schaduw zorgen. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot meer dan 37 graden. Het drinken van twee liter water per dag dat we in Nederland eigenlijk ook al zouden moeten doen, is hier geen enkel probleem.

Camera Obscura

In het Alcazar kunnen we ons gelijk aansluiten bij een Engelstalige demonstratie van de Camera Obscura. Op zich een vrij eenvoudig principe maar het blijft een fantastische ervaring om door het draaien van een spiegel de hele omgeving te kunnen projecteren. Wellicht was dit zelfs een betere start geweest van ons eerste bezoek aan Jerez.

Vaste klanten

Ons diner gebruiken we weer in dezelfde zaak als gisteravond. Zelfs de obers zijn inmiddels wat toeschietelijker. Blijkbaar moeten de Andaluciërs eerst even loskomen. Na het diner bestellen we beide een Brandy. Per slot van rekening hebben we heel wat over het bereidingsproces geleerd en dan moet in de praktijk worden gebracht. Een hele riedel aan Spaanse namen die we geen van allen kennen helpt ons echter bij de keuze niet veel verder. Dan maar: "Doe ons die Brandy die je zelf ook zou nemen". Het werkt voortreffelijk en we krijgen een dusdanige kwaliteit voorgezet dat we maar gelijk om de fles vragen zodat we in ieder geval weten wat we in de lokale supermarkt moeten opzoeken. Cardinal Mendoza, Solera Gran Reserva.