Mexico 2010

Op bezoek bij de Maya's

De planning voor de zomervakantie dit jaar was heel iets anders dan Mexico. Eigenlijk wilden we een bezoek brengen aan zuid Spanje (Andalusië). Door de drukte van alledag waren we alleen al weer te laat met de voorbereidingen begonnen waardoor we pas in juli in Andalusië aan zouden komen. We hadden eens eerder een bezoek gebracht aan Sevilla en midden in de zomer bij temperaturen van 38 graden Celcius of meer wordt het dan wel een erg passieve vakantie; niet helemaal onze stijl.

Alternatieven zijn er genoeg, er zijn zoveel plekken die we eigenlijk nog een keer willen bezoeken. Wat te denken van Italië, Cuba, Canada, Scandinavië, en ga zo maar door. Teveel om op te noemen. Tenslotte maar gekozen voor een autovakantie naar Italië. Gelet op de huidige werksituatie is dat ook beter in te plannen en met een auto die toch al ruim 230.000 op de teller heeft, maakt dat voor de afschrijving ook niet zoveel meer uit.

Na een paar berekeningen merken we echter al snel dat we voor minder geld via Kras een compleet verzorgde reis naar Mexico kunnen boeken dan een "All Exclusive" autoreis naar Italië. De keus is dan niet erg moeilijk meer. De Maya tempels stonden immers toch al op de wensenlijst, waarom nu dan niet.

 

 

Op 30 juni stappen we 's morgens om 07:00 uur in de auto en rijden we richting Schiphol. De auto leveren we af bij Airport Parking Services in Boesingheliede. Een plaats waarvan we niet eens wisten dat het in Nederland lag. De service van dit jonge bedrijf is erg goed en na het parkeren va onze auto worden we voor de deur van de vertrekhal afgezet.

Verrassing

Op het vliegveld komt de eerste verrassing. We vliegen niet naar Cancun maar maken eerst een tussenlanding op Holquin. Vreemd dat hierover niets op de tickets stond vermeld. Nu stond Cuba weliswaar ook nog op ons wensenlijstje maar een tussenstop van een uur is nog niet eens genoeg om één van de Castro's een beleefdheidsbezoek te brengen. Een verslag van een reis naar Cuba die ik de dag voor ons vertrek van een collega binnen de gemeente Eindhoven ontving, krijgt ineens wel een heel andere betekenis (dankjewel Herby, volgens mij had je een vooruitziende blik).

Eten en dan snel horizontaal

Als we uiteindelijk voet op Mexicaanse grond zetten is het al rond 19:00 uur lokale tijd.Om ons hotel te bereiken moeten we ook nog eens zo'n 70 Km richting Tulum. Als we uiteindelijk aan tafel gaan hebben we er al weer een reistijd van 22 uur op zitten.

Vandaag willen we eerst een beetje acclimatiseren en rond 09:30 zoeken we een plaatsje in het restaurant waar we kunnen ontbijten. Hier een eigen keuze; a la carte of buffet. Lui als we zijn kiezen we maar voor a la carte. Met de temperatuur en de bijbehorende vochtigheidsgraad willen we nog even niet al te veel bewegen. Het eten is voortreffelijk en de bediening kan niet beter. Super vriendelijk en voorkomend; je zou bijna niet anders meer willen. Zelfs de koffie is hier van uitstekende kwaliteit.

Adults only

Het hotel is trouwens een 18+ hotel. Nee, niet wat een aantal van de lezers nu waarschijnlijk denkt. Gewoon een net hotel maar niet ingericht op gezinnen met kleine kinderen. Na de vliegreis met als buren een gezin met een paar kleine kinderen die meer lawaai maakten dan de Pratt and Whitney straalmotoren, is dat ook best even aangenaam.

Royal Catalonia

De ingang van het Royal Catalonia Tulum hotel ligt direct aan de grote weg. De entree heeft daardoor niet die uitstraling die we elders wel eens zijn tegengekomen. Eenmaal in de lobby is dat beeld ineens heel anders. Prachtig vormgegeven en zeer netjes afgewerkt. Iets dat trouwens ook voor de kamers geldt die in verschillende gebouwen op het hotelterrein zijn ondergebracht.

Vanaf het de lobby voert een zeer mooi en goed onderhouden pad naar het strand, op een gegeven moment overgaand in een lange houten brug die over de mangrove bossen naar de kust leidt.

Jungle geluiden

Sinds we in Mexico zijn horen we de hele tijd de meest vreemde geluiden. Na verloop van tijd begint het gewoon een sport te worden om ons een beeld te vormen van de dieren die dit geluid produceren. We zien voldoende voor ons onbekende vogels die hiervoor in aanmerking komen, varierend van zwarte kraaiachtigen tot hele mooie gele exemplaren die meer aan dwergpapegaaien doen denken.

Vreemde snoeshanen

Op de weg naar het strand zien we grote aantallen leguanen die heerlijk liggen te zonnebaden op de muurtjes naast het pad. Als we even stil blijven staan komt een wel erg grote jongen maar even recht op ons af. Nu weten we wel dat er in de boeken over Mexico staat dat die dieren niets doen. Wat nu als hij dat boek niet heeft gelezen? We wachten het maar niet af en voor een foto richten we ons veiligheidshalve maar op een wat kleiner exemplaar.

Korte strandwandeling

Zoals gewoonlijk proberen we direct weer even uit hoe ver we via een strandwandeling kunnen komen. In dit geval gelukkig niet al te ver want hoewel we ons flink hebben ingesmeerd voelen we de zon toch lekker op onze huid inwerken. Geen risico aan het begin van de vakantie en snel terug naar de beschutting van de palmbomen.

Vakantie, dus tijd voor een boek

's Middags besluiten we het er even van te nemen en ons met een boek terug te trekken op een paar strandstoelen onder de palmbomen. Het lijkt ongevaarlijk maar als je de ogen open doet en je ziet ineens die grote kokosnoten boven je bol dan voelt dat toch even anders. Met de staart van de (inmiddels) tropische storm Alex, die de bomen flink doet schudden, geeft dat toch niet zo'n gerust gevoel.

Ook op het strand ontkomen we niet aan eten en drinken. De cocktails worden ons zelfs op het strand nog gebracht en je moet van goede huize komen om het personeel te laten geloven dat je echt niets wilt drinken. Na een uurtje stemmen we dan toch maar in met een Piña Colada; bepaald geen straf.

Nog even eten en dan slapen

's Avonds eten we in het restaurant aan het strand. Heerlijk zo in de open lucht. Een lekker windje zorgt voor wat verkoeling en het personeel is wederom zo vriendelijk en gastvrij dat we ons afvragen of deze mensen er wellicht op worden geselecteerd. Of zou er een hele goede manager boven staan? Wij zullen het cijfer dat dit hotel werd gegeven in ieder geval niet naar beneden bijstellen.

We eten weer a la carte en hoewel dit gewoon bij de All Inclusive formule is inbegrepen, hebben we in Nederland in een gewoon restaurant ettelijke malen veel slechter gegeten. Als Henk na het eten nog even dit reisverslag bijwerkt, besluit Gea zolang nog een paar hoofdstukken in haar boek te lezen. Hmmm, het lijkt me moeilijk lezen met de ogen dicht en een zo te horen wel erg zware ademhaling. Wellicht staat de laatste tequila sunrise het lezen toch niet meer toe.

Nu we zo langzamerhand het idee krijgen dat we onze slaapachterstand weer een beetje hebben ingehaald proberen we ook weer wat plannen te maken voor de komende dagen. Zo'n resort waar je volledig in de watten wordt gelegd is natuurlijk wel mooi maar het niet onze bedoeling om alleen maar over het strand te banjeren, hoe fijn we dat ook nog steeds vinden.

Het is eigenlijk ook te gek voor woorden. De kamers worden iedere dag grondig schoon gemaakt en dat niet zoals wij dat kennen met een maximale tijd van 3 minuten per kamer; nee, echt grondig. En alsof dat niet genoeg is komt er aan het begin van de avond ook nog weer zo'n mooie Mexicaanse señorita langs om de kamer klaar te maken voor de nacht. De nachtverlichting wordt aangedaan, de gordijnen gesloten, de lakens op het bed teruggeslagen en een chocolaatje voor de nacht. Dit is echt oppassen, straks gaan we nog denken dat dit normaal is .....

Toen we vanavond thuis kwamen werden we trouwens helemaal verrast. Een groot lint over de deur met de tekst: "Happy Aniversary". Ik denk dat ze zich in het kamernummer hebben vergist. Jammer voor de mensen waar de felicitatie misschien wel op zijn plek was. Hoewel we de receptie op de hoogte hebben gebracht van de vergissing is ons lint niet meer weggehaald. Wellicht vonden ze dat sneu voor ons.

Keuzes maken

Er is in dit land zoveel te zien dat we er ongetwijfeld maar een heel klein deel van mee zullen krijgen. Dat kleine deel willen we alleen ook niet aan ons voorbij laten gaan. Een van de dingen die we zeker willen verkennen zijn de Cenotes; toegangen tot onderaardse watertjes die over het gehele Yucatan schiereiland met elkaar in verbinding staan. Een paar waterschoenen is dan echter wel een noodzaak en helaas hebben die van Henk net een reis gemaakt naar de eeuwige jachtvelden. Morgen dus eerst maar even achter een paar nieuwe waterschoenen aan. Ach, dat valt mooi te combineren met een bezoekje aan de Playa del Carmen.

Het kiezen van excursies

Als we contact opnemen met de lokale vertegenwoordigster van HotelExtra in de lobby van het hotel blijkt dit een alleraardigste dame te zijn die geen moeite teveel is om het ons naar de zin te maken. Uiteindelijk blijkt zij (Consuela Garcia) ook onze contactpersoon te zijn tijdens ons verblijf in Mexico en ook onze terugreis te coördineren. Dit was ons in het geheel niet duidelijk geworden uit de informatie die we van Kras hadden ontvangen. Maar goed, niets aan de hand; aan de terugreis denken we in het geheel nog niet.

Consuela stelt een mooi en evenwichtig excursiepakket voor ons samen waarbij overlap zoveel mogelijk wordt voorkomen. Uiteindelijk komt het moment dat we dit willen afrekenen. Dat zou geen probleem mogen zijn, waarvoor heb je anders een CreditCard.

Het (on)gemak van een Credit Card

De betaling met de Credit Card wordt echter geweigerd. Huh.... voor het vertrek alles nog gecontroleerd, zelfs de benodigde pincode niet vergeten. Na een paar pogingen waarbij we uiteindelijk ook nog geprobeerd hebben slechts één excursie af te rekenen geven we het maar op. Gelukkig reizen we wel vaker en hebben we altijd wel een alternatief achter de hand. De ATM in het hotel is echter defect; een opname kan dus ook even niet. Dan blijkt de toegevoegde waarde van een goede vertegenwoordigster. Ze stapt prompt met ons in haar auto om ons een lift te bezorgen naar de dichtstbijzijnde ATM in de omgeving. Chapeau....

Als we via mail contact opnemen met ING krijgen we snel een bericht terug. "Vervelend dat u problemen ondervindt .....". Hee, dat kennen we uit onze cursus klantbenadering, "Bevestig de klant zijn gevoel van ontevredenheid en teleurstelling om een open communicatie mogelijk te maken". Bij ons volgde echter ook nog les 2: "Los vervolgens de problemen op een voor de klant bevredigende wijze op". Hallo ING ....., hallo ........ zeker nog in opleiding .......

Men kan (of wil) ons via mail niet helpen en we moeten maar even een nummer in Nederland bellen. We zien het in gedachten al helemaal voor ons. "Heeft u een momentje....."; "ik verbind u even door ....." en op de achtergrond hoor je het mitrailleurgeluid van de kostentellers van de verschillende Telecom providers. Daarbij vergeleken vallen de jaarlijkse Credit Card kosten in het niet. Dat gaat ons in Nederland weer tijd kosten met het enige antwoord dat je als consument hebt; "Bye bye (voorlopig nog alleen) ING Credit Card".

Creatief met handdoeken

Na het binnengaan van onze schoongemaakte kamer worden we steeds verrast met een wel zeer creatieve manier van het klaarleggen van nieuwe handdoeken. Zeg dames, we zijn hier 14 dagen. Krijgen jullie wel zo'n grote dierentuin bij elkaar?

Omdat we vandaag met de hotel shuttle service naar de Playa del Carmen willen moeten we ons om 09:00 uur in de lobby melden. Dat betekent vroeg opstaan want we willen natuurlijk nog wel even een heerlijk ontbijt naar binnen werken.

Na aankomst doen we eerst een korte verkenning van het plaatsje met zijn leuke winkelstraatjes. Het is te merken dat het seizoen nog op gang moet komen. Doordat we een paar van de nog beperkte hoeveelheid toeristen zijn, worden we een prooi voor de verschillende verkopers die hun waar aan de man willen brengen. We hebben er ineens tenminste een grote groep "amigo's" bij.

Wallmart

Voor een paar waterschoenen begeven we ons naar de Wallmart in Playa del Carmen. Tegen de tijd dat we daar zijn aangekomen is onze kleding kletsnat van het zweet. Aan het strand zorgt de oceaanwind tenminste nog voor een beetje verkoeling. Naarmate we ons verder naar het centrum begeven valt deze verkoeling echter weg en dat is goed te merken.

Voor de terugreis naar Tulum maken we gebruik van een Taxi. De hotelshuttle komt pas om 18:00 uur en zo lang willen we hier niet blijven. Het strand is bij ons hotel veel mooier en bovendien zijn we daar alleen maar prooi voor de señorita's die ons gratis cocktails willen brengen. Niet dat zoiets goed voor ons is maar aangenaam is het wel.

Schildpad eieren

Omdat we er maar geen genoeg van kunnen krijgen, lopen we nog een keer het strand af, tenminste voor zover we dat binnen het vrij toegankelijk gedeelte kunnen doen. Het is leuk om te zien hoe men bezig is met het voorkomen van het verstoren van de natuur. Plaatsen waar schildpadden hun eieren hebben ingegraven zijn gemarkeerd met wat stokken en linten. Daarbij staat tevens een korte toelichting met het verzoek om de gebieden te mijden.

Met een beetje geluk gaan we morgen wat van de oorspronkelijke eigenaren van deze eieren tegenkomen. In ieder geval blijven we op eerbiedige afstand van de gemarkeerde locaties. Ook bij deelname aan excursies en bezoeken aan bijzondere natuurgebieden wordt de bezoeker steeds gevraagd alleen maar gebruik te maken van biologisch afbreekbare zonnebrandcrème om de natuur zo weinig mogelijk te verstoren. Leuk om te zien dat op een plek waar het toerisme nog maar kort geleden op gang is gekomen, er nu een voorsprong bestaat op dit gebied.

Om 06:30 staan we op zodat we gelijk om 7 uur aan het ontbijt kunnen. Het is wel vroeg, en dat tijdens de vakantie. Juist voordat we naar het restaurant willen gaan krijgen we een telefoontje met de mededeling dat we pas op 08:40 vertrekken in plaats van 07:55. Hadden ze dat gisteren niet even door kunnen geven?

Maar goed, met rugzak en al vertrekken we naar onze eerste bestemming waar we alvast een beetje kennis maken met het water zoals ons dat ook in de Cenotes te wachten zal staan. Onze gids verzekert ons dat het water niet koud is maar slechts "verfrissend". Zodra we tot onze knieën in het water zijn afgedaald betwijfelen we toch wel of we haar kunnen vertrouwen. Na enige tijd moeten we haar echter toch wel gelijk geven. Het is alleen geen 27 graden zoals het zeewater.

Snorkelen in open water

In het open water kunnen we alvast weer even aan het snorkelen wennen. Per slot van rekening doen we dat niet iedere dag en straks in de Cenotes is het toch wel prettig dat we weer een beetje gewend zijn. De Mayan Sacrifice laten we even aan ons voorbij gaan. Het van grote hoogte in het water worden gegooid laten we graag aan de Maya's zelf over. Het via een lifeline naar beneden tokkelen totdat je het water inschiet is echter iets nieuws dat Henk graag wil ervaren. Het water is immers toch niet koud.....

De eerste Cenote

We zoeken onze snorkelspullen weer bij elkaar en even verderop dalen we af in de eerste Cenote. Onze gids legt ons uit hoe deze onderaardse wateren zijn ontstaan maar uiteindelijk zijn ze te vergelijken met kalkzandsteen grotten met stalagmieten en stalactieten zoals we die wel vaker hebben gezien. Alleen staan deze nu onder water. Na wat adviezen over we hoe deze wateren moeten verkennen, vertrekken we voor onze eerste expeditie. Het is een geweldige ervaring om voorzichtig door de soms nauwe openingen te zwemmen om vervolgens weer terecht te komen in een nieuwe grot met weer een keuze aan spleten en nissen waar we in kunnen verdwijnen. Maar goed dat we een onderwaterhoes voor één van de compactcamera's hebben gekocht. Niet dat we fantastische onderwateropnames verwachten maar het zou jammer zijn om dit moment in het geheel niet vast te kunnen leggen.

Geen innige omhelzing

Als we na onze verkenningstocht een pad door de jungle volgen naar een plek waar we onze lunch kunnen gebruiken ontwaren we in één van de boomtoppen een opgerolde Boa. Het is dat onze gids het dier opmerkte anders zouden we deze wurgslang niet eens hebben gezien.

In de lagune

Na de lunch rijden we door naar een lagune bij Akamul waar we willen kijken of we nog schildpadden in hun eigen omgeving kunnen ontwaren. In eerste instantie zien we grote scholen vissen waarvan we ook weer wat opnames proberen te maken. Zodra we de oceaan naderen en meer in brak water terecht komen zien we eindelijk onze eerste schildpad. Fotograferen onder water blijft moeilijk maar op goed geluk zien we ons toch kans om het zich gracieus voortbewegende dier voor de lens te krijgen. Nog maar net bekomen van onze eerste schildpad die we in het wild tegenkomen zien we even later ook nog een rog die zich onzichtbaar probeert te maken. Het was hem bijna gelukt maar net niet helemaal.

Na al met al een halve dag in het water te hebben gelegen wordt het tijd om onze snorkel spullen in te leveren en ons weer op te maken voor het diner in ons hotel. Morgen staat de hoogste Maya ruïne van Yucatan op het programma. Helaas, dat betekent weer vroeg opstaan.

Het leven is hard; zelfs in de vakantie. Maar goed, als je wat wilt zien moet je er wat voor over hebben. Half zeven loopt de wekker dus weer af en direct na het ontbijt worden we afgehaald voor een trip naar Coba.

Evenals de overige tochten die we maken is het steeds een combinatie van cultuurhistorie en wat andere leuke activiteiten. Ook vandaag is het daarom niet alleen Maya ruïnes maar wordt dit ook weer afgewisseld met andere dingen die we thuis niet zouden (kunnen) doen.

Zodra we op de archeologische site in Coba aankomen geeft Steve, onze gids, ons eerst wat informatie over de site en de ruïnes die we hier kunnen vinden. Een heel goede tip is wel de mogelijkheid om over het park tussen de verschillende ruïnes te fietsen. Nee, niet zelf fietsen, je laten fietsen. In deze temperatuur is dat veel gemakkelijker en die energie sparen we wel voor de beklimming straks van de Nohoch Mul.

La Iglesia

Het eerste gebouw dat we bezoeken staat bekend als La iglesia (de Kerk). Evenals de andere gebouwen op deze site is ook deze waarschijnlijk ergens tussen 600 en 900 gebouwd.

Balspel plaats

Hoe het balspel door de Maya's werd gespeeld en welke betekenis hieraan werd gegeven zal nooit met zekerheid kunnen worden aangegeven. Toen de Spanjaarden dit gebied veroverden wilden ze ook de Maya cultuur uitroeien en in 1562 is bijna al het materiaal, dat hierover nu meer duidelijkheid zou kunnen verschaffen, verbrand. Volgens de gegevens zou de captain van het winnende team na afloop geofferd worden. Voor de Maya's een hele eer en de goden moet je immers altijd het beste geven. Nu maar hopen dat van Marwijk dat niet heeft gehoord; dan wordt het verder niets meer op het WK ......

Nohoch Mul

De Nohoch Mul is de hoogste Maya pyramide op het schiereiland Yucatan. Het gebouw is 42 meter hoog en kan via de grote, ongelijke treden worden beklommen. Door de verschillende hoogte van de stenen is het moeilijk om bij het beklimmen of afdalen het evenwicht te bewaren. In het midden is daarom een dik touw gespannen dat de toeristen wat houvast moet bieden en waarmee moet worden voorkomen dat er al te veel ongelukken gebeuren. Met de drukte op dit gebouw in het hoogseizoen heb je anders al snel een alternatieve "Domino D-day".

Natuurlijk stormen wij ook naar boven. Halverwege echter wel even een kleine rustpauze. Noodzakelijk omdat een aantal toeristen voor ons de weg verspert maar toch ook wel even prettig om wat uit te hijgen en wat "lui" zweet af te wissen.

Op zoek naar verfrissing

Na de bezichtiging van een groot aantal ruïnes zou een verfrissende duik wel heel aangenaam zijn. Dus op zoek naar een hiervoor geschikte plek. Het meertje direct naast de archeologische site lijkt ons hiervoor minder geschikt. Het gewicht dat we aan het eind van de vakantie terug moeten vliegen naar Nederland wordt daardoor misschien wel wat gunstiger maar een duik in een meertje met krokodillen trekt ons toch niet echt aan.

Brandende bomen

Steve, onze gids, weet voor ons wel een heel andere maar wel krokodilvrije plaats. Eerst maken we een flinke tocht door de jungle waarbij we ook weer heel wat opsteken. Steve leert ons welke bomen we beslist niet moeten aanraken omdat je hierdoor hele lelijke brandwonden kunt oplopen. Nu heeft de natuur ook wel weer medelijden met de mensen die het toch niet kunnen laten want binnen een straal van een meter of tien van een dergelijke boom staat er altijd ook weer eentje met een wat rode bast die weer heel verzachtend werkt op de brandblaren. Al met al toch een heel verschil met de bomen die wij kennen. Daar kun je je ook wel aan branden maar dan moet je er toch wel eerst een lucifer bij houden.

Via de zipline

Op een gegeven moment kunnen we niet verder en staan we voor een waterpartij waar we wel over maar toch liever niet door willen. Gea wordt als eerste aan de aanwezige liveline gekoppeld en na een korte instructie over hoe ze moet remmen, suist ze langs de staalkabels naar beneden om vervolgens aan de andere kant van het water te kunnen gaan kijken hoe de rest van de groep het er van af brengt. Het remmen door een houten tak met een gaffel over de staalkabel te trekken levert voor veel deelnemers de meeste problemen op. Natuurlijk komt er altijd wel een einde aan de tokkeltocht maar een landing tegen de staalkabelverankering willen we toch zoveel mogelijk voorkomen. Voor de mannen levert dat zo'n hoog stemmetje op en voor de vrouwen kan het ook nooit prettig zijn.

Maya ritueel

Nadat we onze weg door de jungle een tijdje hebben vervolgd komen we op een open plaats waar een Shaman ons al staat op te wachten. We kunnen niet zomaar in de achterliggende cenote; we zullen eerst een Maya reinigingsritueel moeten ondergaan. Wat de Shaman allemaal prevelt zullen we wel nooit weten. Aan het eind van het ritueel komt hij met een brandende toorts waarop de nodige wierook is gestrooid bij een ieder langs en wuift met een bladertakje de lekker geurende rook naar je toe. Nu maar hopen dat we er niet van moeten proesten. Dat zou wel heel vervelend zijn want voor zover Steve het af en toe voor ons vertaalt, heeft de man het beste met ons voor. Met een ferm "Yum bo'otik" bedanken we de man in zijn eigen taal en begeven we ons naar de cenote.

Abseilen

Voordat we eindelijk wat verfrissing in het water kunnen zoeken hebben we echter nog een hindernis te nemen. De opening in het dak van de cenote is tamelijk klein en het wateroppervlak ligt zo'n 25 meter lager. Het water zelf is zo'n 35 meter diep; wat dat betreft zouden we er dus zo in kunnen springen. 25 meter is alleen wel erg veel als je naar beneden kijkt en bovendien zou het ook wel prettig zijn als we er naderhand weer uit zouden kunnen komen. Eén voor één laten we ons daarom via een touw naar beneden zakken. Vervolgens is het genieten van het verfrissende water en een hele mooie cenote. Naar boven kunnen we uiteindelijk via een touwladder maar gelukkig zijn de aanwezige Maya's ook bereid om ons naar boven te hijsen.

Waarom de enorme jungle, waarin ons hotel zich bevindt, regenwoud wordt genoemd beginnen we wel te merken. Geen tropische regenbui van een paar minuten zoals we tot nu toe gewend zijn maar een continue hoosbui die al sinds gisteravond aanhoudt. Op deze manier vallen onze geplande trips naar een aantal Maya ruïnes zowel letterlijk als figuurlijk natuurlijk helemaal in het water.

Consuela, de dame van de reisorganisatie waar we de verschillende excursies hebben geboekt, spreekt ons echter zelf al aan met de mededeling dat ze de verschillende trips wil proberen te verplaatsen. Voor vandaag boekt ze daarom een tocht via de Rio Secreto, een onderaards gangenstelsel van zo'n 12 Km waarvan we ongeveer 800 meter kunnen volgen. Het idee hierachter is dat het daar in ieder geval niet regent en we er de zon niet zullen missen.

Alternatieve route

Zodra we bij Rio Secreto aankomen blijkt het toch niet zo "geheim" te zijn als de naam doet vermoeden. Door het slechte weer zijn veel andere tochten afgelast waardoor meer mensen zijn uitgeweken naar een tocht onder de grond. Zodra we in een busje stappen die ons naar de ingang van de cenote moet brengen wordt ons door de gids gelijk verteld dat we zullen uitwijken naar een andere onderaardse gang omdat het water inmiddels ruim een meter hoger staat dan normaal het geval is.

Equipment

Direct na aankomst bij de grot krijgen we eerst onze uitrusting aangemeten. Een paar waterschoenen, een helm met daarop een led lamp en vervolgens nog een wetsuit en een zwemvest. Zodra we de wetsuit hebben aangetrokken krijgen we een beetje het gevoel zoals de dames dat in de middeleeuwen moeten hebben gehad. Het ding lijkt in eerste instantie zo strak te zitten dat het aanvoelt als een corselet.

Privé gids

Zodra we de grot ingaan wordt ons gelijk al duidelijk dat er van het heldere water zoals we dat inmiddels van de cenotes kennen geen sprake meer is. Het water stroomt met straaltjes de grot binnen waar het anders druppelsgewijs langs de stalactieten naar beneden loopt. Hierdoor worden ook veel mineralen en zand meegevoerd en komt het water dusdanig in beweging dat er een grijze vloeibare massa ontstaat waardoor we onze weg moeten zoeken.

De gids bekijkt zijn gezelschap van 10 personen en komt blijkbaar tot de conclusie dat Gea de meeste ondersteuning nodig heeft en neemt haar de rest van de tocht op sleeptouw. Als er ook maar iemand iets van de uitleg van de gids heeft gehoord moet zij dat wel zijn geweest.

Kunnen jullie zwemmen?

Bij de samenstelling van het team is al geconstateerd of iedereen kan zwemmen. Halverwege de tocht is er namelijk een stukje in het traject waar dat vanwege de diepte nodig is. Dat is echter onder normale omstandigheden. Bij de huidige waterstand blijkt echter dat we toch wel een groot deel van het traject zwemmend af moeten leggen. Nu is zwemmen in een wetsuit en met een zwemvest natuurlijk geen al te grote opgave. Dit wordt echter anders als je daarbij tussen scherpe stalactieten door moet laveren waarbij je door het troebele water ook nog eens helemaal geen obstakels op de bodem kunt waarnemen. En dat daarbij allemaal bij het licht van een paar led-lampjes in een verder aardedonkere druipsteengrot.

De tocht duurt dan ook bijna twee maal zo lang dan onder normale omstandigheden maar geeft wel zicht op zulke mooie druipsteenformaties dat we dat er graag voor over hebben. En dan te bedenken dat er alleen al in Yucatan meer dan 200 Km van dergelijke onderaardse gangen in kaart zijn gebracht. Naar men vermoed nog slechts een klein deel van alle bestaande gangen op dit gedeelte van het Mexicaans schiereiland.

Zodra we de grotten uitkomen constateren we dat er geen rondleidingen meer worden gegeven. Met de inmiddels dusdanig hoge waterstanden is dat niet meer vertrouwd.

Ook vandaag is het weer vroeg op. Als je naar Yucatan in Mexico gaat mag je Chitchen Itza als één van de zeven wereldwonderen natuurlijk niet missen.

Het is wel de eerste keer dat we met een grotere groep reizen. De bus die komt voorrijden is dan ook geen 12 persoons busje maar een complete touringcar. Zodra we instappen zakt ons de moed al een beetje in de schoenen; we zijn de eerste deelnemers die in de bus plaatsnemen. Dat betekent dat er nog heel wat mensen moeten worden opgehaald; een exercitie die wij dus van begin tot eind mogen meemaken.

Natuurlijk weer een cenote

Als we eindelijk alle deelnemers hebben ingeladen gaan we richting Chizen Itza. Inmiddels zijn we dan wel al ruim 2 uur verder. Zo, weer wat geleerd .... De eerste stop die we maken is bij een mooi aangelegd complex met zeker ook een hele mooie Cenote. Het geheel is alleen zo commercieel opgezet dat wij ons er niet meer thuis voelen. Alles ingericht op de verkoop van zoveel mogelijk zilveren hangers met je naam in het Maya alfabet en een grote hoeveelheid andere prullaria waar je geen kant mee op kunt. Nadat we de Cenote hebben bekeken besluiten we om de directe omgeving wat nader te verkennen. Per slot van rekening hebben we een uur voordat we weer in de bus moeten zijn.

Pleisterplaats

Nadat we onze reis weer hebben hervat gaan we eerst naar een plaats waar we onze lunch kunnen gebruiken. Tijdens de lunch wordt er een dansoptreden verzorgd door een aantal Mexicanen met een dusdanige energie dat de verveling gewoon van de gezichten afstraalt. Voor een dergelijke gelegenheid is er op het eten trouwens niets aan te merken. Daarbuiten gaat het er echter alleen maar om zoveel mogelijk Dollars en Pesos uit de touristenzak te kloppen; is het niet voor de dansgroep dan wel voor hoedjes, maskertjes, sieraden en andere rotzooi die je niet nodig hebt.

Het eigenlijke doel van de reis

Na de lunch begeven we ons eindelijk naar Chitchen Itza. Ook hier is het rondom de verschillende ruïnes één grote rommelmarkt. In dit geval kan de organisatie van deze excursie daar natuurlijk niets aan doen. Tijdens de uitleg door onze reisleidster, een Braziliaanse schone, worden ook hier nog weer personen geïntroduceerd die fantastische aanbiedingen voor ons in petto hebben. Maar goed, dat is Mexico; iedereen betaalt iedereen en krijgt een deel van het geld dat de tourist afhandig wordt gemaakt.

Kennis van zaken

Onze reisleidster is echter goed op de hoogte van hetgeen we te zien krijgen. Naast uitgebreide achtergrondinformatie is er ook geen vraag waar ze niet met veel plezier een uitgebreid antwoord op geeft. Dit was nu juist de toegevoegde waarde waarvoor we ook een georganiseerde excursie hadden geboekt. Op ons evaluatieformulier hebben we dan ook aangegeven dat men ons de volgende keer beter een hele dag in Chitzen Itza zou kunnen geven in combinatie met haar kennis en informatie.

Akoestisch effect

Het bezoek aan de piramide van Kukulcán blijft natuurlijk een van de hoogtepunten van een bezoek aan deze locatie. Als je aan de voet van de pyramide een aantal keren in je handen klapt komt er van de pyramide een geluid terug dat overeenkomt met het geluid van de Quetzal.

Begging for money

Als we op de terugreis vol indrukken van Chitzen Itza, de bedelpraktijken van de eerste twee stops weer een beetje zijn vergeten, weet de reisleidster dit toch weer de das om te doen. Met een zielig verhaal dat de reisleiders maar 70% van hun salaris door de organisatie betaald krijgen en de rest van fooien moeten hebben wordt geprobeerd nogmaals een flink bedrag binnen te krijgen. Tot zelfs de hoogte van het verwachte bedrag wordt voor het gemak maar even aangegeven.

Met de prijzen die voor dit soort excursies worden gevraagd hebben we daar echter geen boodschap meer aan. Door de enorme corruptie in Mexico liggen de tarieven voor een toerist al veel hoger dan dit in een willekeurig West Europees land het geval is. Het zou ons niet verbazen als Mexico druk doende is de kip met de gouden eieren te slachten. Erg jammer voor al die mensen die het goed kunnen gebruiken maar die hierin niet meedelen. We proberen daarom liever om de mensen die het nodig hebben rechtstreeks wat fooien in de hand te drukken; in ons geval vaak die mensen die door veel toeristen nog niet eens worden begroet omdat ze het vuile werk opknappen. De dankbare gezichten die je daarvoor terug krijgt maken veel van de andere tekortkomingen weer goed.

Vandaag een echte luie dag ingepland. Geen excursies, niet vroeg opstaan, geen spannende activiteiten. Het enige vermeldenswaardige is dat we weer een voor ons onbekend diertje spotten bij de ingang van ons appartementencomplex. Een voor onze begrippen toch wel redelijk fors uitgevallen spin.

Nu snappen we weer waarom in onze reisgids de aanbeveling stond om eerst in je schoenen te kijken voordat je deze aantrekt. Met dit voorbeeld krijgt dat stukje theorie ook weer wat meer betekenis. Waarom de foto niet scherp is? Er zijn een paar mogelijkheden. Teveel Thee(kila), angst voor de spin of onvoldoende scherptediepte op de camera. Ach, dat laatste geloven jullie toch niet; neem dus maar een van de eerste mogelijkheden.

Vandaag hebben we een halve dag ingepland in de nabijgelegen ruïnes van Tulum. Hoewel we hiervoor een taxi hadden kunnen gebruiken kiezen we toch voor een excursie met gids zodat we ook achtergrondinformatie en uitleg er bij krijgen. We zijn nu eenmaal geen archeologen en onze kennis van de Maya geschiedenis dateert ook pas van de afgelopen paar dagen.

De gids vertelt ons eerst de geschiedenis en doelstellingen van de verschillende gebouwen en laat ons tussen de bedrijven door ook nog even zien op welke manier we de leguanen een plezier kunnen doen. Eerlijk gezegd gaan wij er vanuit dat deze dieren die bloemen zelf wel kunnen plukken. De kans dat ze verkeerd voedsel binnenkrijgen lijkt ons dan een stuk minder groot.

Nat verhaal

Als de gids juist bij het eind van zijn verhaal is steekt er een enorme onweersbui op. De regen komt bij bakken uit de hemel maar de gids weet van geen ophouden en gaat stug door met zijn verhaal.

We zijn dolgelukkig dat we een tweetal regencapes van Robert en Suzanne hebben kunnen lenen want die komen nu uitstekend van pas. Nog mooier zou het zijn geweest als we deze niet in onze hotelkamer hadden laten liggen want dan waren we nu niet doorweekt geweest. We hebben dan ook geen droge draad meer aan ons lijf en doen nog onze uiterste best om de camera's droog te houden. Maar ach, wat geeft het ook. Het regent hier nu eenmaal warm water en hoewel je kleren nooit echt droog worden, verdampt het grootste deel van het water wel weer.