Rome 2011

Rome, welk excuus heb je nodig....?

Een van de steden welke nog op ons verlanglijstje staan om te bezoeken is Rome. Van zo veel mensen hebben we inmiddels al gehoord dat dit een van de mooiste steden moet zijn. Een stad waar je aan de paar dagen die meestal voor een stedentrip worden uitgetrokken, volstrekt onvoldoende hebt.

Onder andere op basis van deze opgedane kennis besluiten we om er dan maar een “lange” stedentrip van te maken; een stedentrip van 8 dagen. Na al die weken klussen in de eigen woning maken we onszelf maar wijs dat we dat nu wel verdiend hebben.

Beïnvloedbaar als we zijn slikken we die redenatie natuurlijk als zoete koek. Na wat speurwerk op het internet blijkt Arke een interessante aanbieding te hebben die goed aan onze wensen tegemoet komt. Een reis met verblijf in een hotel waarvoor ook nog eens goede recensies op het internet te vinden zijn. We gaan er voor.

 

Zoals bekend zijn er vele wegen die naar Rome leiden. Wij hebben er niet te lang over nagedacht en al snel gekozen voor de luchtweg met KL1597. Eentje die start op 3 maart om 02:00 uur in Zwolle en ons via Schiphol nog dezelfde dag rond 09:00 uur op de luchthaven Fiumicino van Rome laat uitkomen. Vandaar is het dan nog een uurtje met een 8 persoons minivan naar ons hotel, midden in het oude Rome.

Wegmisbruikers

Een paar dingen worden ons tijdens het laatste deel van deze tocht wel al duidelijk; een auto huren beginnen we maar even niet aan en we zijn ook nog niet zo levensmoe dat we ons op een scooter naar de binnenstad van het oude Rome zullen begeven. Wel is het fantastisch om mee te maken via welke kleine gaatjes zo'n minivan zich allemaal een plekje tussen het andere verkeer weet te bemachtigen. De afstand tot de achterbumper van je voorganger hoeft helemaal niet zo groot te zijn als ze ons bij Wegmisbruikers willen doen geloven. Vijf centimeter is meer dan genoeg. Twee rijbanen, waarom? Er is ruimte genoeg om er drie en in een aantal gevallen zelfs tijdelijk vier van te maken.

Hotel Regno

Ons hotel is gevestigd in een oud pand dat stamt uit de 16e eeuw; het Regno. Als we ons 's morgens om even over tien bij de receptie melden is onze kamer al gereed.

Nou ja, kamer…., zo klein behuisd zijn we tijdens onze vakanties nog nooit geweest. In een ruimte van amper vier bij vier meter heeft men alles wat je nodig hebt weten onder te brengen. Waarschijnlijk heeft men gerekend met het aantal kubieke meters, want voor het plafond moet je ook bijna vier meter omhoog. Tja, dat hoort natuurlijk tot de consequenties als je midden in het oude centrum wilt bivakkeren. Verder ook geen probleem want het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit. Zelfs de minibar ontbreekt niet en ook het personeel is zeer vriendelijk. Wel jammer dat onze kamer niet binnen de dekking van het WiFi netwerk valt. Voor het bijwerken van deze site zullen we daarom steeds naar een hiervoor ingerichte ruimte moeten. Dat wordt oefenen met het off-line voorbereiden.

Een eerste verkenning

Na een paar korte nachten van respectievelijk 5 en 3 uur slaap merken we weer eens dat het al weer een paar jaar geleden is dat we 18 waren. We besluiten dan ook wel even de directe omgeving te verkennen maar niet gelijk een al te grote tocht te maken.

We stappen het hotel uit en na amper 200 meter staan we al bij een fontein die, gelet op de vele mensen, vast heel bekend moet zijn. Omdat het straatnaambord Piazza del Trevi aangeeft besluiten we, zelfs zonder het raadplegen van onze in het hotel achtergebleven reisgids, dat we de Trevi Fontein hebben gevonden.

Op deze manier komen we op een groot aantal plekken waarvan de namen ons allemaal vaag bekend voorkomen. We zitten echt midden in een groot openluchtmuseum.

Weersverwachting

De weersverwachtingen komen voor vandaag in ieder geval volledig uit. Een verwachte neerslagkans van 80% resulteert ook echt in een gestage miezerige regen. Als deze verwachtingen ook voor de rest van ons verblijf zo betrouwbaar zijn, hebben we niets te klagen Morgen nog een neerslagkans van 80% en vervolgens droog met een temperatuur van rond de 15 graden Celcius; we gaan er voor.

Gevoelige snaren

's Avonds gaan we naar het restaurant dat direct onder ons kamerraam een aantal tafeltjes op het terras heeft staan. Het eten is voortreffelijk en het is vermakelijk om te zien hoe een van de bedienden zijn uiterste best doet om nieuwe gasten naar binnen te lokken. Het geeft ons een soort deja-vu van begin november 2010 waar we PPM-cockpit, tijdens het Tooling Event in de Jaarbeurs in Utrecht, als nieuwe productlijn onder de aandacht brachten. Probeer de mensen maar eens binnen te lokken...

Als we deze Italiaan aangeven dat zijn charme blijkbaar tekort schiet bij de jongere dames, omdat hij alleen de wat oudere stelletjes naar binnen weet te praten, komt dat hard aan. Hij laat het dan vervolgens ook niet na om iedere "jonge" verovering nadrukkelijk onder onze aandacht te brengen.

's Morgens blijkt dat we toch wel een goed hotel hebben gekozen. Zodra we rond 10 uur aan het ontbijt aanschuiven blijkt een groot deel van de gasten dat ook te doen. Een echt langslaper hotel dus.

Na het ontbijt lopen we de Via del Corso af in de richting van de Piazza Venezia. Eerst gaan we naar de Piazza de Campidoglio met de daaraan liggende drie door Michelangelo ontworpen paleizen.

Victor Emmanual monument

De weersverwachting blijkt ook vandaag weer uit te komen. De fijne motregen wordt steeds heviger en we besluiten daarom een bezoek te brengen aan het naastgelegen, door Guiseppe Saconi ontworpen monument ter ere van de eenwording van Italie. Met een beetje geluk is het binnen wel droog.

Het enorm witte gebouw valt eigenlijk een beetje uit de toon vergeleken met de andere historische gebouwen in de buurt. Wellicht is dat ook de reden dat de bewoners deze “Bruidstaart” geen al te warm hart toedragen.

Zodra we een poging wagen om na een bezoek aan het in het gebouw gevestigde museum weer naar buiten te gaan, is het weer er zeker niet beter op geworden. Eerst maar even een echte Italiaanse Cappucino op het overdekte terras.

Een leuk verhaal rond deze "Bruidstaart" is dat Mussolini hier destijds ook Hitler wilde ontvangen en een blik wilde gunnen over de stad Rome. Omdat er te weinig geld was voor een voltallig leger liet hij soldaten van karton maken die tussen de troepen werden opgesteld om zo de indruk van een groot leger te wekken.Het was niet de laatste keer dat Adolf zich door een dergelijke truc liet inpakken. De geallieerden presteerden het later nog eens maar dan met kartonnen legervoertuigen.

Via een groot aantal straatjes en steegjes zoeken we vervolgens ons hotel weer op. Door de regen voelt ook de temperatuur koud aan en even een kelinigheid eten in een warme omgeving is daarom erg aanlokkelijk.

Piazza del Popolo

Als we na een uurtje onze neus weer even buiten de deur steken blijkt het een stuk aangenamer te zijn geworden. Op naar het endere eind van de Via de Corso waar deze eindigt op de Piazza del Popolo.

Midden op de Piazza staat een van de oudste obelisken van Rome, de Obelisco Flaminio. Dat ook aan Rome het Carnaval niet voorbij gaat zien we aan een op de Piazza opgebouwd circustheater waar een voorstelling van paardendressuur wordt gegeven.

Zodra we na ons langslapers ontbijt het hotel uitwandelen hebben we geluk. Hoewel we maar een neerslagkans hebben van 20% vallen we volledig in de prijzen. Het regent zowaar nog harder dan gisteren. Het wordt ons nu ook steeds duidelijker waarom je in Rome om de 25 meter wordt aangesproken met een "Good Price" voor regenschermen in alle soorten en en maten.

We hadden natuurlijk ook best wat eerder achterdochtig kunnen worden. Met zoveel handel willen die mensen de regen natuurlijk ook gewoon niet missen.

Colosseum

Een paraplu willen we niet; veel te lastig tussen de menigte en tevens steeds een hand bezet. Het aantal keren dat we vriendelijk bedanken voor zo'n "Good Price" loopt dan ook flink op. Niet dat de afstanden zo groot zijn maar er gaan heel veel stukjes van 25 meter in een paar kilometer.

Zodra we bij het Colosseum aankomen worden we aangesproken door een goed Engels sprekende dame met het aanbod voor een guided tour. Ach, we hadden het zelf vast ook wel gevonden maar het feit dat je geen uren in de rij hoeft te staan is voor ons overtuigend genoeg. Het geeft een prettig gevoel om langs de lange rijen wachtenden te kunnen lopen en direct te worden binnengelaten.

De gids is een dame die "vloeiend" Italiaans-Engels spreekt. Geen eenvoudige opgave om dat te volgen.

Het Colosseum is echt fantastisch om te zien. Een dergelijk theater voor ruim 70.000 bezoekers zou ook nu nog niet misstaan. De grote toegangsweg vanaf Capitol Hill naar het Colosseum is nog aangelegd onder het bewind van Mussolini. Hiervoor hebben heel wat oude gebouwen moeten wijken.

Collis Palatium

De organisatie die de rondleiding verzorgt, biedt een gratis rondleiding aan naar Palatine Hill. Deze rondleiding wordt verzorgd door een gids in opleiding; een student geschiedenis. Deze Colin is een verademing waar het de taal betreft. Een Engelse student met echt "Engels-Engels"; verstaanbaar dus.

Colin weet met veel "Engelse" humor te vertellen over de geschiedenis van dit gebied. Hij doet het zelfs zo goed dat we hem ook maar gelijk vragen voor een rondleiding door het Vaticaan. Die trip staat daarom gelijk geboekt voor komende maandag.

V.I.P. treatment

Als we 's avonds besluiten om het restaurant naast ons hotel maar weer eens op te zoeken worden we met veel egards door het bedienend personeel ontvangen. Het gaat zelfs op een dusdanige manier dat een Amerikaans stel aangeeft: Wow, that must be Very Important People, with that kind of treatment.

Ach joh, dat valt wel mee hoor. Gewoon een kwestie van een grapje op zijn tijd maar vooral ook de mensen in hun waarde laten, ongeacht hun positie op de maatschappelijke ladder.

Als we na het ontbijt voorzichtig even de neus buiten de (hotel)deur steken blijkt het zelfs droog te zijn. Na een drietal dagen regen en natte jassen in een hotelkamertje dat ons terug doet denken aan de vakanties met de vouwcaravan, geeft dat toch weer hoop voor de rest van ons verblijf.

We besluiten eerst maar eens even naar het ontmoetingspunt te lopen waar morgen onze tour door de St. Pieter begint. Eenmaal onderweg zien we echter weer zulke mooie dingen in dit grote openluchtmuseum dat we deze plannen vergeten en weer een paar interessante zijstraatjes intrekken.

Hof van Cassatie

Voor het eerst tijdens ons verblijf in Rome steken we een van de bruggen over de Tiber over. Via deze Puntu Umberto 1 komen we terecht bij het Hof van Cassatie aan de Piazza Cavour. Een mooi bewerkt gebouw met hele grote verlichtingsarmaturen in de verschillende bogen van de buitenmuur.

Vanaf dit gebouw zien we in de verte de St. Pieter en omdat het toch zondag is besluiten we hier eerst maar eens een kijkje te gaan nemen. De route is eenvoudig; gewoon de grote stroom met mensen volgen.

Het Vaticaan

Als we op het Sint Pietersplein aankomen zien we vanuit een van de gebouwen een rode banier hangen. Gelet op alle aanwezige mensen, de spandoeken en de TV camera's zou er daarboven best eens bekend gezicht kunnen verschijnen.

We hoeven er niet lang op te wachten en al snel volgt er een toespraak van de Paus, maar helaas in voor ons onbegrijpelijk Italiaans. Als de beste man vervolgens in het Engels een aantal woorden spreekt kunnen we dat goed volgen. Aan het daarop volgende Duitse gedeelte merken we dat deze taal hem duidelijk nog beter ligt dan het Engels.

Nadat het raam weer is gesloten en de rode banier is weggehaald lopen we nog even het St. Pietersplein rond, tussen de enorme rijen met pilaren door. De St Pieter gaan we maar niet in. Morgen hebben we immers weer een gids en dan hoeven we in ieder geval niet in de rij te staan om naar binnen te kunnen.

Castel San Angelo

Vanaf het Vaticaan gaan we naar het Castel Sant Angelo. Oorspronkelijk werd dit bouwwerk in de jaren 123-139 door Hadrianus ontworpen om dienst te gaan doen als een enorm graf voor hemzelf. Aurelianus versterkte dit fort later rond 271, waarbij het een onderdeel van de stadsmuren werd. Het kasteel kreeg vervolgens zijn naam van Gregorius de Grote in het jaar 590.

Het kasteel heeft zo'n duizend jaar dienst gedaan als Pauselijk kasteel waarbij de Paus het kasteel in geval van nood via een viaduct kon bereiken. Met het doorbrekend zonnetje is het goed toeven op de verschillende wallen van het kasteel. Vooral de mooi gevormde schietgaten bieden een leuke uitdaging tot het maken van wat plaatjes.

Via de Ponte San Angelo zoeken we de andere kant van de Tiber weer op om via een wirwar van straatjes uiteindelijk weer op de Via del Corso uit te komen. We besluiten niet rechtstreeks naar ons hotel te gaan maar ook met dit mooie weer nog even een bezoekje aan de Trevi fontein te brengen.

Nou, dat hebben we geweten. De combinatie mooi weer, zondag en Trevi fontein staat garant voor het feit dat je veel mensen ziet en maar weinig fontein. Ach, we wonen om de hoek. We gaan een van de komende dagen nog wel weer eens terug.

Het is verbazingwekkend om te zien hoe snel de straathandel zich aan de gewijzide omstandigheden weet aan te passen. Alle paraplu's zijn opgeborgen en hebben plaats gemaakt voor zonnebrillen. Ook dat moet een goede handel zijn want je ziet ook haast geen Italiaanse schone meer zonder een paar van die donkere glazen op de neus.

Met een beetje zon werken al die lichte gevels ook al snel verblindend. De temperatuur is inmiddels opgeklommen tot zo'n 17 graden, al blijft de wind, zeker op plekken waar deze vrij spel heeft, nog tamelijk koud aanvoelen.

Isola Tiberina

Onze afspraak met Colin missen we helaas. Het bed, hoe hard deze ook is, wil ons 's morgens maar niet op tijd loslaten en hoewel we er flink de spurt in zetten zijn we niet meer op tijd bij de ontmoetingsplaats achter het Vaticaan.

Niet getreurd, het is mooi weer en er is nog zoveel te zien in Rome. Vanaf het Vaticaan lopen we terug naar de Tiber en volgen deze via de Lungotevere in de richting van de Isola Tiberina. Een klein eilandje midden in de Tiber die aan beide kanten via een brug met het vaste land is verbonden.

Onderweg komen we bij een wegafzetting waarlangs eerst een hele stoet met zwarte mercedessen onder politie escorte voorbij trekt. Zeker weer belangrijk Pauselijk bezoek, want ook de helicopter van het Vaticaan blijft boven ons rondcirkelen.

De bruggen naar de Isola Tiberina, de Ponte Fabricio, zijn genoemd naar de eerste bouwer die de linkeroever met de Isola Tiberina verbond. Deze Lucio Fabricius bracht deze verbinding 62 jaar voor het begin van onze jaartelling al tot stand. De brug wordt ook wel “de brug van de vier hoofden” genoemd, verwijzend naar de twee Januskoppen die in 1849 op de brug werden geplaatst. Volgens de legende zijn dit de hoofden van de vier architecten die de brug herbouwden maar die vanwege hun levensstijl, door Paus Sixtus V (Felice Perretti, 1585 – 1590) werden onthoofd.

In de Caetani toren, tegenover de brug, heeft een van de meest bekende Pausen van de Rooms Katholieke kerk, paus Urban ll (Ottone dei Signori di Chatillon, 1088-1099), nog gevangen gezeten.

Boca della Veritá

Aan de andere kant van de Tiber staan we even stil bij de “Mond van de waarheid”. Volgens de legende klapt de mond van deze fontein dicht op de hand van iemand die hier niet de waarheid spreekt. Een scene hiervan komt ook terug in de film “Roman Holliday”. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat bij ons beiden de vermoeidheid begint toe te slaan; er wordt in ieder geval maar weinig gesproken.

Circus Maximus

We willen een bezoek brengen aan de Pyramide van Caius Sestius en nemen de route via de Circo Massimo. Dit Circus Maximus bestaat nu nog slechts uit de overblijfselen van een enorme racebaan uit het oude Rome waar rond het begin van onze jaartelling aan rond de 250 duizend bezoekers plaats kon worden geboden. Van de tribunes bleef niets meer over nadat de verschillende Pausen de stenen plunderden voor de bouw van hun paleizen.

Oorspronkelijk was deze racebaan 621 meter lang en 118 meter breed. In dit stadion was in die tijd ook een Obelisk van Ramses ll opgesteld; dezelfde die nu midden op de Piazza del Popolo te vinden is.

Pyramide van Caius Sestius

Vanaf het Circus Maximus lopen we richting de Pyramide van Caius Sestius. In navolging van de Egyptenaren lieten veel Romeinen hun graftomben in de vorm van een pyramide bouwen. De pyramide van Caius Sestius is de enige die er nog van over is.

Dit bouwwerk stamt uit uit 12 jaar voor Christus en is in tegenstelling tot Egyptische pyramides opgetrokken uit baksteen en bekleed met marmer. Deze pyramide, die volgens de inscripties in 330 dagen werd gebouwd, maakte deel uit van de verdedigingsmuren rond de stad.

Therme di Caracalla

Als we vervolgens doorlopen naar de Therme de Caracalla komen we voor een gesloten poort. Op maandag zijn de overblijfselen van dit oorspronkelijk zeer groot publiek bad, al om 13:00 gesloten. Als we hier toch nog even heen willen loopt ons programma voor de rest van onze vakantie al aardig vol. We moeten immers ook ons gemiste bezoek aan de St. Pieter en de Sixtijnse kapel nog inhalen.

's Morgens om 07:15 beginnen onze PDA's te lawaaien; tijd om op te staan. Dit keer geen risico want een nieuwe mogelijkheid krijgen we wellicht niet meer. Daarom direct na het ontbijt de wandelschoenen aan en richting het Vaticaan. We hebben ons duidelijk voorgenomen niet alles te gaan bekijken. Zo lang is ons verblijf in Rome trouwens ook niet. Men heeft ooit uitgerekend dat als men per kunstvoorwerp in het Vaticaat 1 minuut zou uittrekken, men 12 jaar nodig zou hebben om alles te bekijken. We zullen het niet narekenen maar we wagen het ook maar niet om er aan te twijfelen. Per slot van rekening ligt 5% van alle kunstschatten ter wereld in het Vaticaan. Vanaf het onmoetingspunt naast het St. Pietersplein brengt de gids ons naar de ingang van de musea. Het is gewoon aandoenlijk om al die mensen in de rij te zien staan voor de ingang. Een paar honderd meter mensen, netjes in een dubbele rij, wachtend op het moment dan men een kaartje mag kopen. Nee, dit museum heeft geen subsidie nodig; dit is big business. Binnen aangekomen ontvangen we ons entreebewijs en mogen we, alsnog, in de rij aansluiten voor het audioguide systeem. Goed, toch nog een half uur, maar de eerste drie uur hebben we in ieder geval als extra tijd tot onze beschikking.

Beelden, heel veel beelden

Als eerste komen we in ruimtes met schier eindeloze rijen met beelden. Het ene nog mooier en gedetailleerder dan het andere. Het zijn ook bepaald niet de meest onbekende namen die als ontwerper van de beelden worden genoemd. Opmerkzaam geworden door het boek van Dan Brown zien we dat de mannelijke versies voor een groot deel allemaal de oorspronkelijk wel aanwezige genetalieën missen. Zou Paus Pius lX in 1857 wellicht al van het nu zo veel besproken sexueel misbruik hebben geweten dat hij deze delen er toen allemaal meende af te moeten slaan? Zelfs de stenen vijgeblaadjes die op een groot aantal beelden zijn aangebracht kunnen de tragedie van de grote castratie niet verhullen.

Overdaad schaadt

Na een paar ruimtes met enorme hoeveelheden beelden, merken we dat we steeds minder tijd per beeld nodig hebben. Het is weliswaar zeer overweldigend om een dergelijke hoeveelheid kunstschatten bijeen te zien maar er begint op een zeker moment een bepaalde vermoeidheid op te treden. De hoeveelheid informatie over hetgeen de beelden moeten voorstellen en alle namen van de beeldhouwers; op een gegeven moment neem je de informatie niet meer op. Waar de meeste mensen alleen maar omhoog en opzij kijken is het ook zeker de moeite waard om af en toe een een blik naar beneden te werpen. Prachtig ingelegde mosaic vloeren waar weliswaar geen informatie bij staat maar die het bewonderen meer dan waard zijn. De wandschilderingen en fresco's zijn geweldig om te zien. Af en toe kom je zelfs complete beeldhouwwerken tegen die in het plafond zijn verwerkt. Maar goed dat we inmiddels wat met de meegebrachte pocketcamera's overweg kunnen. Op een aantal plekken mag wel worden gefotografeerd maar is het gebruik van flitslicht verboden.

Sixtijnse Kapel

Een bezoek aan de in 1475 - 1481 in opdracht van paus Sixtus lV door Giovanni de'Dolei gebouwde Sixtijnse Kapel mag natuurlijk niet ontbreken. Het door Michelangelo geschilderde plafond is wereldberoemd en ook de lijst met beroemdheden die hun aandeel aan de fresco' s hebben geleverd is enorm. In de sixtijnse kapel mag trouwens in het geheel niet worden gefotografeerd. Met alle PDA's, telefoons en kleine pocketcamera's van tegenwoordig is een dergelijk verbod echter niet meer te handhaven. Zeker niet in de sixtijnse kapel die zo'n aantrekkingskracht op de bezoekers uitoefent dat het daarbinnen zwart ziet van de mensen. Hier is nauwelijks meer orde te houden. We bezoeken nog ruimtes met schilderijen, kleden, postzegels, munten ….. te veel om op te noemen. Op een gegeven moment hebben we het beide wel zo'n beetje gehad. Hoe komt een kerk aan zoveel waardevolle kunstschatten en moet dit wel de doelstelling van een kerk zijn? Ach, we hebben vakantie, geen tijd voor dit soort diepzinnige overpeinzingen.

Sint Pieter

Zodra we uit het museum komen lopen we gelijk weer naar het St.Pietersplein voor een bezoek aan de basiliek. Nou, dat gaat dus eerst even over. De rij is dusdanig lang dat we elkaar er niet van hoeven te overtuigen dat een bezoek er voor vandaag in ieder geval niet in zit. Misschien morgenvroeg en anders blijft er een reden over om nog eens terug te komen.

Pantheon

Vanaf het St. Pietersplein gaan we richting ons hotel. Onderweg komen we weer langs het Patheon, het gebouw waar we tot op heden vanwege de restauratiewerkzaamheden niet naar binnen konden. Er staan nu echter een paar extra steigers aan de buitenkant en, wat veel belangrijker is, de deur staat open. Die kans laten we ons dus niet ontglippen. Dit in 118 – 125 door keizer Hadrianus ontworpen Pantheon werd in 608 door keizer Phocas cadeau gedaan aan paus Bonifatius lV. Het gebouw heeft veel te verduren gehad. Barbaren namen hele stukken van de tempel mee terwijl ook de pausen zich niet onbetuigd lieten. De vergulde dakpannen werden door Constans ll verwijderd terwijl paus Urbanus Vlll in 1625 onder andere de bronzen plafondpanelen liet omsmelten om er kanonnen van te maken voor Castel Sant Angelo terwijl men eveneens vermoedt dat delen hiervan zijn gebruikt voor Bernini's enorme altaarhemel in de St. Pieter. Het meest bijzondere aan het Pantheon is de gemetselde koepel die precies even hoog als breed is. Met zijn 43,3 meter is deze koepel de grootste in Europa. Via de 7,3 meter grote Oculus midden bovenin de koepel, komt zoveel licht naar binnen dat de hele tempel goed verlicht wordt. Binnenin de tempel ligt het graf van Vittorio Emanuele ll, de man die samen met zijn generaal Garribaldi de eenwording van Italië bewerkstelligde. Zijn zoon, de in 1900 vermoorde Umberto l, is eveneens in het Pantheon begraven, terwijl ook het graf van de op 37 jarige leeftijd overleden renaissance schilder Rafaël, binnen dit Patheon te vinden is.

Op zoek naar het sleutelgat

We blijven niet lang in het hotel maar trekken er al weer snel op uit. Dit keer willen we een kijkje nemen door het sleutelgat van de Maltezer ridders. Wellicht speelt de vermoeidheid ons parten maar wij zien de St. Pieter niet meer door dit bekende sleutelgat. Of het staat niet aangegeven, of wij lopen er aan voorbij. We hebben vandaag ook al weer de halve stad doorgelopen en de spieren beginnen we danig te voelen. Eerst maar even wat eten en daarna de plannen voor de komende dag opstellen. Soms is vakantie hard werken ….

We staan weliswaar niet weer zo vroeg op als gisteren maar het lijkt ons toch nog vroeg genoeg voor een poging tot een bezichtiging van de Sint Pieter. Zodra we er aankomen staat er wel al een rij met mensen maar deze is niet zo lang dan we gelijk weer omkeren. Bovendien loopt de rij gestaag door en na een kleine 20 minuten kunnen we via de röntgen poortjes de basiliek binnen stappen. Wat een enorme ruimte; eerst even direct na de ingang op de plaats rust om het geheel even op je in te laten werken. Achterin de kerk is met name Bernini's baldakijn een direct in het oog springend object. Op deze afstand lijkt het alleen nog maar vreemd, zodra we dichterbij komen kunnen we maar een ding concluderen; wat is dit lelijk. Voor ons gevoel past het helemaal niet bij de rest van de basiliek. Het hiervoor gebruikte materiaal hadden ze echt beter in het Patheon kunnen laten. Gelukkig valt er over smaak niet te twisten ….. Een bezoek aan de Sint Pieter zonder Michelangelo's meesterwerk uit 1499, de Pietà, te bekijken kan natuurlijk niet. Jammer dat het nodig is gebleken om dit beeld achter grote glazen panelen te plaatsen. Een herhaling van 1972 waarbij een gek het beeld met een hamer te lijf ging, wil men, in tegenstelling tot het gebeurde in 1857, blijkbaar niet riskeren. De door Michelangolo ontworpen koepel in de Sint Pieter heeft een diameter van 42 meter en is daarmee net iets kleiner dan die op het Pantheon. Er wordt beweerd dat hij hier bewust voor gekozen heeft uit respect voor dit Patheon. Heel mooi is ook het in 1666 door Bernini ontworpen en achter in de basiliek aangebrachte gebrandschilderde raam. We doen ons uiterste best om daar een leuk plaatje van te schieten. Het blijft echter behelpen met een paar pocketcamera's waarvan eentje aangeeft dat de batterij leeg is. De volgende keer gaat toch ook de spiegelreflex weer mee.

Trinità dei Monti

Het mooie van een centraal gelegen hotel is natuurlijk dat je van hieruit de meeste bezienswaardigheden kunt bereiken. Ook nu gaan we vanaf de Sint Pieter eerst weer even naar ons hotel om ons even wat op te frissen en wat te drinken. Zodra we onderweg op de Piazza de Navona komen is het daar weer een drukte van belang. Met het zonnige weer zoekt iedereen dit gezellige plein weer op, zowel muzikanten als straatventers. Ook een bruidsmode fotoshoot voor een van de fonteinen, zorgt voor de nodige kijkers. Vanaf ons hotel lopen we vervolgens naar de bekende Spaanse Trappen. Bovenaan deze trappen staat de Trinità dei Monti, een overgebleven kerkgebouw van een in 1503 door Louis Xll gesticht klooster. We gaan natuurlijk met rasse schreden de trappen op om vervolgens te zien hoe mooi het beneden is. Een mooi uitzicht op de door Bernini ontworpen fontein, de Barcaccia, aan de Piazza di Spagna. De plaats van deze fontein markeert de plaats tot waar de schepen konden komen tijdens de overstroming van 1598. Bernini maakte deze fontein in opdracht van paus Urbanus Vlll in 1627 en koos voor deze vorm omdat er te weinig waterdruk is vanuit het Aqua Vergine aquaduct om het water verder omhoog te laten komen.

Fontana del Tritone

We vervolgen onze tocht in de richting van de Piazza Barberini waar we even stilstaan bij Bernini's Fontana del Tritone. Gek eigenlijk dat je ineens alle creaties van deze grote jongens ter plekke kunt bekijken. Geschiedenis en kunst gaan op deze manier veel meer leven.

Fontana della Naiadi

Vanaf de Piazza Barberini gaan we naar de Piazza della Republica waar we, hoe kan het ook anders, weer een mooie fontein kunnen bewonderen. Dit keer gaat het om de Fontana delle Naiadi, die in 1888 door Alessandro Guerrieri werd ontworpen en was bedoeld om de Via Nationale een monumentaal aanzien te geven. De fontein staat bekend als de mooiste fontein van Rome.

Santa Maria Maggiore

We lopen verder naar de Santa Maria Maggiore waar volgens door ons bemachtigde documentatie een ingang moet zijn naar de catacomben. We bereiken de kerk van de achterzijde en schrikken van de erbarmelijke staat waarin het bouwwerk verkeert. Zodra we om de kerk heen lopen komen we bij een iets beter uitziende voorkant maar als we het gebouw binnengaan zien we nergens de mogelijkheid om ergens in het oude Rome af te dalen. Jammer, we hadden best de lagen waaruit Rome is opgebouwd, wat nader bekijken. Via het Parco Traiano waar nog wat oude ruïnes te vinden zijn lopen we langs het Colosseum weer naar ons hotel. Het is weer even genoeg geweest. Het wordt zo langzamerhand tijd om afspraken te maken over onze terugreis. Misschien morgenvroeg nog een kleine tocht maar dan zit het er eerst weer op. Vanavond eerst nog maar weer even op het terasje naast het hotel ons voorlopig laatste diner in Rome nuttigen.

Vandaag doen we het echt rustig aan. Met een hotel waar je tot 10:30 kunt ontbijten nodigt dit ook echt uit om het er weer even van te nemen. Rond 12:00 uur checken we uit waarbij we alleen nog de minibar en toeristenbelasting moeten afrekenen.

Afgemeten aan de tarieven voor toeristenbelasting heeft Rome blijkbaar niet zoveel te bieden. In tegenstelling tot de gemeente Eindhoven waar Henk per nacht maar liefst € 3,50 moet aftikken, zijn we hier voor 2 Euro klaar. Ergens zit er volgens ons iets scheef ......

Zodra onze koffers naar de receptie zijn gebracht hebben we nog mooi even tijd om dit verslag even bij te werken. Allemaal onder het genot van een goed kop Italiaanse koffie en bijbehorende versnaperingen die door hotel Regno worden aangeboden.

Pas achteraf weet je meestal wat je de volgende keer anders zou doen. Daarom hierbij een paar persoonlijke overwegingen waar u misschien uw voordeel mee kunt doen.

Voorbereiding

Over de voorbereiding valt veel te zeggen maar dit is voor iedereen natuurlijk weer anders. Bij ons ontbreekt er meestal de tijd voor en is een uitstapje ook echt bedoeld om even bij te komen. Voorbereiding blijft daardoor vaak beperkt tot het plannen van de reis en het verblijf. Mocht u echter in de gelegenheid zijn, bepaal dan zoveel mogelijk vooraf wat u echt wilt zien en splits dit op in buiten- en binnenactiviteiten. Wij liepen nu tijdens heerlijk zonnig weer in de musea van het Vaticaan rond terwijl we in de regen naar het Colosseum gingen. Niet verschrikkelijk erg maar het kan beter. Mocht u het Bernini Misterie van Dan Brown hebben gelezen dan kan dat ook een hele leuke route vormen. In ieder geval spreken ons de namen en plaatsen uit het boek nu veel meer aan dan voor ons bezoek aan Rome.

Verblijf

Zoals altijd hebben we ook dit keer via het Internet weer een hotel opgezocht dat er in de beoordelingen goed uit kwam. Dat hoeft niet altijd een vijfsterren accomodatie te zijn. Een hotel dat bekend staat om vriendelijk en voorkomend personeel is vaak net zo fijn, zo niet prettiger om te verblijven. In de binnenstad van Rome zijn de hotelkamers vaak erg klein (tenzij je bereid bent de hoofdprijs te betalen). Het grote voordeel is echter dat je vervolgens alles te voet kunt bereiken. Waarom met een Metro onder de grond gaan in een stad waar aan de oppervlakte zoveel te zien is. Aan de hoofdwegen is het wel dag en nacht een flink lawaai waar ook de dubbele beglazing geen afdoende bescherming tegen biedt. 's Morgens heel erg vroeg komen de veegkarren om het afval van de voorgaande dag weer op te ruimen. Nog voor die tijd hebben alle restaurant eigenaren hun terassen weer moeten opruimen om de schoonmaakploegen toe te laten. Om geen klanten te missen worden diezelfde terassen direct na die tijd weer opgebouwd en ook dat gaat er zeker niet geruisloos aan toe. Vraag voor een kamer in de binnenstad dus wel om een rustige ligging of zoek een hotel in een van de vele zijstraatjes.

Eten en drinken

Eten en drinken is in Italië geen enkel probleem. Zelfs in het meest kleine zaakje zijn ons heerlijke gerechten voorgeschoteld. Wel waren we blij met een hotel inclusief ontbijt. De dag begint dan tenminste lekker rustig zonder de noodzaak om gelijk op zoek te gaan naar een ontbijtgelegenheid. Op elke straathoek is echter wel een stalletje met rijk belegde broodjes te vinden; een groot probleem hoeft het dus niet te zijn. Het ontbijt in Italië is wel veel eenvoudiger dan we in veel Nederlandse hotels gewend zijn. Veel meer dan (zeer goede) koffie, een paar croissantjes en wat broodjes is het vaak niet. Houd rekening met flinke prijzen aan de hoofdstraten. Vaak betaal je hier ook nog een leuk bedrag extra zodra je besluit een broodje aan een tafeltje op te eten. Een opslag op de genuttigde consumpties van 5 - 10 Euro is dan geen uitzondering.

Hotel Regno

Wij verbleven dit keer in het Regno; een in een ruim 200 jaar oud pand gevestigd hotel met in totaal 69 kamers, gelegen aan de Via del Corso. De Via del Corso bleek voor de Italianen de straat waar je 's avonds heen moest gaan om te zien en gezien te worden. Het is gelijk ook een van de grootste straten en in dit geval eentje die de rechtstreekse verbinding vormt tussen de Piazza de Popolo en de "Wedding Cake". Weliswaar hadden wij een kamer aan een zijstraatje maar we hebben het lawaai iedere ochtend goed meegekregen. De bediening was zeer goed en vriendelijk en toen we 's morgens om een uur of 10 aankwamen konden we gelijk de kamer in. Wachten tot 3 uur 's middags was in ieder geval niet nodig en dat is na de reis wel erg prettig. De kamer was erg klein. Het niet al te grote harde bed nodigde vaak uit om de voeten 's nachts buitenboord te laten gaan. Wel een klein bureautje in de kamer maar met maar 1 stoel is moet het bed ook gelijk voor wat extra zitcomfort zorgen. In tegenstelling tot wat in de Arke folder stond vermeld had de kamer niet de beschikking over Internet. Hiervoor moest worden uitgeweken naar een apart ingerichte ruimte. Normaal gesproken niet zo'n probleem maar met onze dagelijkse website update was dit wel erg lastig. Daarbij was de toegang op basis van een dagelijks gratis af te halen toegangscode. Wellicht een tegemoetkoming aan de rest van de oude Romeinen maar niet meer van deze tijd.