USA 2007

Over de grote plas

Na al een aantal jaren te hebben gesproken over een te ondernemen reis naar de westkust van de Verenigde Staten hebben we dit in 2007 eindelijk weten te realiseren.

Nu komt er bij de voorbereiding van een dergelijke reis best wel het een en ander te kijken. We hebben daarom vooraf veel informatie verzameld; via het internet maar ook veel informatie gekregen van collega's of bekenden die ooit al eens eerder een dergelijke trip hadden ondernomen.

We willen vooral ook mijn collega Lucie Appel, binnen het politiekorps Rotterdam Rijnmond hartelijk bedanken. Met haar fotoboeken en reisverslagen heeft ze ons veel waardevolle tips mee kunnen geven.

Om andere mensen die met dergelijke plannen rondlopen ook weer enigszins verder te kunnen helpen hebben we onze praktijkervaringen en tips in deze site verder uitgewerkt.

 

We vertrekken 's morgens om 11:10 vanaf Schiphol met vlucht KL605 in een Boeing 747 richting San Francisco International Airport (SFO). De vlucht verloopt precies op schema en om 13:15 California time landen we op SFO. Het door ons geboekte hotel biedt zelf helaas geen shuttle service aan. We laten ons daarom door een private Shuttle bus ($ 15 p.p) naar ons eerste hotel brengen; Parc Fifty Five Hotel aan de Cyril Magnin Street.

Nadat we ons hebben opgefrist en onze bagage wat hebben geordend trekken we de wandelschoenen aan en lopen richting Pier 39 om een eerste bezoek aan de zeehondjes te brengen. Een fantastisch gezicht zoals de dieren elkaar van de drijvende pieren af proberen te duwen en al blaffend over elkaar heen kruipen.

Tijdens onze wandeling worden we ook direct geconfronteerd met de enorme dalen en heuvels in de stad. Morgen zullen we onze kuiten vast wel al kunnen voelen.

's Avonds eten we Tandoori in het bij het hotel gelegen New Delhi restaurant. Na de reis, de lange dag en de heerlijke Syrah wijn vallen we voldaan op ons grote Kingsize bed. Alleen nog wat problemen met al die kussens. Wat moeten we in vredesnaam met zeven van die dingen per persoon. Ach, het zal wel goed bedoeld zijn en we hebben in ieder geval voldoende keus.

Om 09:30 verlaten we ons hotel en ontbijten we op de Union Square tegenover het prestigieuze Westins Hotel. Vervolgens lopen we weer door naar de Fishermans Wharf. Dit keer met camera zodat we ook wat plaatjes van de zeehonden kunnen schieten.

Waar we oorspronkelijk van plan zijn om een paar fietsen te huren zien we daar vanwege de enorme hoogteverschillen toch maar vanaf. Van Pier 39 gaan we lopend richting de Golden Gate Bridge. Alleen de twee pijlers komen boven de nevel uit en hoe ver we ook lopen, het ding lijkt maar niet dichterbij te komen. Uiteindelijk bereiken we de brug en het is werkelijk indrukwekkend om te zien hoe dik de staalkabels zijn die tussen de staanders zijn gespannen. Aan de andere kant van de brug aangekomen geloven we het verder wel. Sausalito zal best heel mooi zijn maar we moeten ook nog weer terug.

Om 18:30 komen we, na een tocht van ruim 25 Km, weer bij ons hotel aan. Eerst nog maar even een tafel reserveren bij New Delhi. Reserveren is niet nodig; we kunnen gewoon langs komen. OK, dan eerst maar even in bad. Een liter cola mee en een halve liter Hagen Dass. Lepels hebben we (nog) niet dus lepelen we de cup maar met onze vingers leeg.

Na afloop gaan we naar ons India's restaurant. Een tafel is echter niet beschikbaar; of we eerst maar even in de wachtrij willen gaan zitten. Over ongeveer een half uur zijn we aan de beurt. We bedanken vriendelijk voor de eer en gaan op zoek naar een andere eetgelegenheid. Het mag alleen niet te ver weg zijn; we krijgen nauwelijks nog de ene voet voor de andere. Uiteindelijk komen we een straat verder bij een chinees restaurant terecht.

Zodra we plaats hebben genomen en onze bestelling hebben doorgegeven komt er een dame langs met een heel assortiment aan kleine voorgerechten. Plotseling begrijpen we waarom het hoofdgerecht zo goedkoop is. Ook hier zijn het de kleine dingen die het hem doen. 

Om te beginnen boeken we 's morgens eerst ons shuttle vervoer naar het vliegveld. Morgen moeten we immers onze huurauto afhalen.

Nu we toch bezig zijn ook maar gelijk een telefoontje om een bezoek aan Alcatraz vast te leggen. Hier komt de eerste tegenslag; in verband met labour day is het erg druk. Alcatraz is pas weer mogelijk vanaf 3 september. Voorlopig belanden we dus niet meer achter de tralies.

Deze morgen wandelen we eerst weer richting Union Square en kopen ons onderweg een lekkere sandwich die we zittend op een bankje op het plein verorberen. Wel oppassen; de duiven zijn hondsbrutaal en zijn in staat om er met je broodje vandoor te gaan. Henk is natuurlijk weer als eerste klaar en gaat op jacht naar eer paar bekers koffie. Het winkeltje aan de Union Square heeft heerlijke koffie maar om hiervoor in de rij te gaan staan is niets voor onze snelle eter. Daarom maar even doorgelopen naar een Starbucks en daar de koffie gehaald.

Vervolgens op naar China Town; de grootste Chinese nederzetting buiten China. We kopen een paar veel te dure T-shirts. We betalen namelijk $ 1,99 per stuk terwijl deze in de winkel er naast maar $ 1,89 zijn. De Nederlandse handelsgeest komt weer boven. Als we dan ook nog een paar leuke souvenirs tegenkomen krijgen we al weer bijna spijt dat we zonder rugzak op stap zijn gegaan. Met een plastic zak met Chinese handelswaar gaan we vervolgens naar het financiële district. De banken hier maken ook te veel winst; de gebouwen zijn nog luxer dan in Nederland.

Als we vervolgens een bezoek willen brengen aan het Wells Fargo museum worden we opnieuw geconfronteerd met de consequenties van Labour Day. Hier wordt vooruitlopend op de dag van de arbeid al niet meer gewerkt. Dan de United American piramide maar van dichtbij bekijken. Eten doen we 's avonds in het Thai restaurant achter ons hotel. De door Gea bestelde soep komt in een dusdanige grote schaal aan dat ze in lachen uitbarst maar de schaal dapper naar zich toetrekt. Hierbij er alleen even geen rekening mee houdend dat er ook nog twee soepkommetjes nageleverd worden.

We staan om 07:00 op en gaan om 08:00 met de gereserveerde shuttle naar SFO. Op het vliegveld met BART naar Car Rental en hier bij Alamo uiteindelijk een 6-cyl. Chevy Impala gehuurd. De PDA aangezet, TomTom geactiveerd en vervolgens op weg richting Yosemite.

Ons volgende hotel hadden we vanuit Nederland al besproken en dus rijden we rechtstreeks naar het Best Western Yosemite Village in Oakhurst. Een zeer nette kamer, enigszins in "Wild West" stijl. Na onze spullen te hebben geordend gaan we direct door naar het Yosemite park en parkeren onze auto aan het begin van de trailhead bij de Mariposa Grove. Hier doen we onze eerste hike van zo'n 8 Km.

Door de warmte en de hoogte waar we nog niet aan gewend zijn is dit best pittig en af en toe moeten we ook echt even uitpuffen. Tijdens de hike komen we plotseling oog in oog te staan met een hert dat geenszins van plan is om ruimte te maken. Zoiets in de trant van: "Wat doe jij hier, dit is mijn terrein". Toch blij dat haar vriendje met vervaarlijke takken op zijn hoofd zich hier niet mee bemoeit.

Het is trouwens ook erg imponerend de grote sequoia bomen te zien die zo statig al honderden jaren hebben doorstaan. Rond 18:00 uur gaan we terug naar Oakhurst en kopen ons nog wat bier en een flesje wijn. Diner is er vanavond niet meer bij. We zijn total loss en blij dat we al vroeg ons bed op kunnen zoeken.

Om ongeveer 06:30 worden we wakker. Voor de vakantie lijkt dit erg vroeg maar rekening houdend met het feit dat we er gisteren om 09:30 al in lagen hebben we toch al weer 9 uur slaap achter ons. Weliswaar was de kamer niet voorzien van airco maar wel van kwalitatief goede horren. Hierdoor konden we voldoende ventileren.

Dat stevige horren nodig zijn blijkt al gauw als Henk de buitendeur even open laat staan. De eerste squirrels zitten gelijk klaar op een voor onze kamer overhangende tak om een een sprong naar binnen te wagen. Toch maar even niet.

In het naastgelegen restaurant "Amore Mio" gebruiken we een stevig ontbijt. Vervolgens rijden we het Yosemite park weer in en brengen als eerste een bezoek aan het Visitor Center. Hier zien we een film over het ontstaan van de nationale parken en de geschiedenis van Yosemite in het bijzonder. Als eerste willen we de hike naar de Yosomite Falls volgen maar via een park ranger krijgen we te horen dat die op dit moment van het jaar droog staan. We nemen daarom de shuttle naar de John Muir trailhead om vandaaruit een hike te doen naar de Vernal Falls.

John Muir geldt als grondlegger van het Yosimite National Park, vanwege zijn enorme inspanningen voor dit park, zijn grote liefde voor de prachtige natuur en het uitdragen van het besef dat je hier heel behoedzaam mee om moet gaan. Dat er op een goede manier met het park wordt omgegaan is in het hele park te zien, van campgrounds en center village tot en met de informatie voor de bezoekers. Alles is perfect georganiseerd en in het hele park is geen achteloos weggeworpen afval te vinden. Nu zijn de amerikanen daar ook erg scherp op. Waag het niet om afval zomaar op de grond te gooien. Afhankelijk van de staat waarin je op dat moment verkeert komt je dat op een boete te staan van $1.000 tot $2.500. Dat zouden ze in Nederland vandaag nog moeten invoeren.

De klim naar de Vernal Falls via de mist trail is af en toe redelijk steil maar zeker de moeite waard. Ook de Vernal Falls zijn in deze periode echter kleiner dan in het voorjaar. Omstreeks 14:00 uur vertrekken we richting onze volgende bestemming: Lone Pine. Hiervoor moeten we via de Tioga Pas waarbij we over hoogtes rijden tot zo'n 9000 ft. Indrukwekkende uitzichten op de gletsjers en bergmeren.

Na de Tioga Pas neemt Gea het stuur over. De afgronden zijn achter de rug en nu is voor haar het moment gekomen om te wennen aan de auto en de automatische versnelling. Dat wennen valt trouwens reuze mee en we beginnen de auto steeds meer te waarderen. Des te langer we er in rijden des te meer snufjes we tegenkomen.

Onderweg zien we regelmatig waarschuwingsborden voor overstekend wild. Dat dit niet ten onrechte is blijkt al snel als we plaatsen passeren waar door besproeiing veel groen aanwezig is. Hier lopen hele kuddes herten te grazen. De hele reis naar Lone Pine genieten we van de natuur en de fantastische vergezichten onder het genot van bij een dergelijke streek horende Country muziek.

Het inchecken bij de Comfort Inn in Lone Pine gaat snel. Ook deze reservering is via Expedia weer tot in de puntjes verzorgd. Van de receptioniste krijgen we het advies om voor een goed diner een bezoek te brengen aan het restaurant "Seasons". Een zeer goede suggestie want we smullen van een heerlijk en goed verzorgd diner. Terug in het hotel gaan we onder het genot van een glaasje wijn nog even in bad. Morgen vertrekken we richting "Sin City"

In tegenstelling tot de gegevens blijkt het ontbijt in de Comfort Inn te Lone Pine toch bij de prijs te zijn inbegrepen. Na het ontbijt rijden we via Death Valley richting Las Vegas. We tanken in Stove Pipe Wells midden in Death Valley en iets verderop bezoeken we een museum waar een duidelijk beeld wordt geschetst van het leven van de indianen en de landverhuizers in dit gebied zo rond 1850.

Na een fantastisch uitzicht bij Zabrinski Point volgt een erg saai gedeelte van de route naar Las Vegas. Aangekomen bij ons hotel "De Golden Nugget" geven we onze autosleutels af voor Valet Parking. De kosten zullen later wel duidelijk worden, in San Francisco kostte dat in ieder geval tussen de $25 en $35 per dag.

Het hele hotel is een en al glitter en glamour. Op de begane grond bevinden zich verschillende zalen met gok mogelijkheden; een hels kabaal in ieder geval. Het zwembad van het hotel is erg bijzonder. Het is rond een zeewater aquarium gebouwd met daarin een groot aantal verschillende soorten haaien. Een transparante glijbaan voert je door het zoutwaterbassin terug in het zwembad.

Het is een zeer ruim hotel en onze kamer "17110" is eveneens zeer ruim en goed verzorgd. Na eerst Fremont Street te hebben verkend gaan we 's avonds heerlijk uit eten in het steakhouse van het hotel. Een Porterhouse steak voor 2 personen gesneden en bereid op een manier zoals alleen de amerikanen dat kunnen. Heerlijk eten met een fijn flesje wijn er bij; morgen wordt dus een balansdag, een financiële, niet eentje vanwege Sonja.

Na het eten gaan we weer naar buiten, de shows op de overdekte Fremont Street zijn mooi om te zien. De hoeveelheid neon verlichting is overweldigend. De meer dan 100 meter lange kap over de Fremont Street is één groot display. Onderweg naar onze kamer hebben we nog maar even wat cola en een fles Bacardi ingeslagen. Met alle opgedane en te verwerken indrukken kan een slaapmutsje geen kwaad.

's Morgens slapen we lekker lang uit. Vervolgens halen we ons een klein ontbijt bij Starbucks en peuzelen dit vervolgens buiten, zittend op een muurtje, heerlijk op.

Overdag is er weinig te doen in Las Vegas. Natuurlijk, de automaten zijn wel in gebruik; sommige personen lijken aan die dingen te zijn vastgegroeid. Het is echter veel minder druk dan 's avonds. Op onze kamer hebben we daarna de route voor de komende dagen verder voorbereid.

Rond 16:00 nemen we een duik in het zwembad en rusten daarna lekker uit op de aanwezige strandstoelen. Rond 18:00 uur terug naar de kamer om ons klaar te maken voor een tocht naar het andere eind van de Las Vegas Boulevard; The Strip.

We gaan met de bus en zoeken een plaatsje bovenin. Van hieruit hebben we prachtig zicht op alle hotels en de directe omgeving. Bij hotel de Venetian stappen we uit. Het is echt te gek wat hier allemaal wordt gebouwd; het een nog gekker en grootser dan het andere. Het wordt dan ook steeds moeilijker om de concurrentie te overtroeven met nog grotere en meer opvallende gebouwen. Bij de Venetian is een heel stuk van Venetië nagebouwd. Zelfs een verkleinde versie van de Marco Polo brug ontbreekt niet. De gondels zijn zelfs beter dan in Venetië waar deze steeds meer door motorboten worden verdrongen.

Op een ander punt is de Franse Eiffeltoren nagebouwd. Met de uitgekiende verlichting een niet te missen punt in de drukke chaos. Bij het Bellagio kijken we nog even naar het waterorgel. De fonteinen en de verlichting zorgen voor een niet te missen schouwspel.

Zodra onze magen beginnen te rammelen is de voorgenomen balansdag weer vergeten. We stappen een Harley Davidson restaurant binnen en moeten al snel constateren dat die jongens niet alleen verstand van motoren hebben. Ook het eten is prima.

Na twee dagen in het gekkenhuis dat men Las Vegas noemt te hebben doorgebracht, hebben we het beiden ook wel gehad. Snel terug naar de rust, de natuur en de ruimte. De wekker hebben we gezet om 07:00 uur en nadat we nog wat dollars hebben opgenomen via de ATM van de Golden Nugget laten we de auto halen. Valet Parking blijkt in Las Vegas een service van het hotel te zijn. Dus niks extra kosten of hoge bedragen. Dat is in dit geval goed voor de medewerker want dan zit er voor hem tenminste weer een leuke tip aan vast.

Omdat we 's morgens in het hotel niet meer hebben ontbeten maken we een ontbijtstop in een klein plaatsje langs de route. Het enige dat we kunnen vinden is een groothandelscentrum waar je alleen binnenkomt met een membercard. Er is echter een apart gedeelte waar pizza's en dranken worden verkocht zonder dat daar een card voor nodig is. We zoeken ons een lekker stuk pizza uit en nemen er een grote beker cola bij. We beginnen al wat amerikaanse trekjes te vertonen. Halverwege ons geïmproviseerd ontbijt worden we vriendelijk aangesproken door een amerikaan: "Jullie komen zeker uit Europa, dat kan haast niet anders want in dit land zul je niemand een stuk pizza zien eten met mes en vork. Toch grappig om te merken hoe snel je door de mand kunt vallen.

Na een saai stuk weg begint de natuur naarmate we dichter bij Zion komen, steeds mooier te worden. Het door ons geboekte hotel, het Zion Park Quality Inn, staat in Springdale en dit ligt direct aan de rand van het Zion National Park. Na het inchecken om 13:45 uur laten we de auto bij het hotel staan en rijden we met de shuttle naar het Zion Visitor Center. Vervolgens kopen we ieder een paar stevige en watervaste sandalen waarmee we een groot gedeelte van de Narrows kunnen gelopen.

Bij deze hike kom je aan het eind van het geplaveide deel bij een klein riviertje uit en de tocht gaat vervolgens verder door- en langs dit riviertje in een steeds smaller wordende canyon. Een geweldige tocht die we iedereen kunnen aanraden. Hier is het dan ook voor de eerste keer dat we echt spijt hebben dat we nog een hotel vooraf hebben geboekt. We waren graag nog een extra dag in Zion gebleven.

Een stevige hiking stick is in de Narrows geen overbodige luxe. Doordat het water veel zand van de rotsen meevoert is het erg troebel waardoor je de bodem niet kunt zien. De ene keer waad je door het water over een zandbodem maar de volgende keer is het klauteren geblazen over de rotsige ondergrond.

Hiking in een dergelijk smalle canyon is trouwens niet helemaal zonder gevaar. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor Flash Floods, snel opkomende watermassa's die zich een uitweg moeten zoeken door deze canyons. Dergelijke Flash Floods kunnen worden veroorzaakt door regen- of onweersbuien maar zelfs bluswerkzaamheden bij bosbranden kunnen een Flash Flood tot gevolg hebben. In de bergen stroomt het water nu eenmaal naar het laagste punt. Vooraf dus goed opletten, de weerberichten luisteren en ook tijdens de tocht continu de hogere bereikbare uitwijkpunten in de gaten houden.

Na het ontbijt bij de Mexicaan bezoeken we eerst een aantal winkels met hiking spullen. Zeker na de Narrows werd de behoefte aan een goede hiking stick steeds groter. Henk wil daarbij eentje hebben die hij ook als statief voor zijn camera kan gebruiken. De dingen zijn er wel maar het lijkt wel of deze in Amerika van goud worden gemaakt. Dit past helemaal niet meer in het beeld dat uit een vorig bezoek aan California is blijven hangen, namelijk de lage prijzen van sportartikelen in de USA.

Uiteindelijk hebben we zonder nog iets te kopen de koffers maar gepakt en zijn eerst weer Zion binnengereden. Hier hebben we de hike naar de Weeping Rock gedaan met vervolgens nog een tweede hike naar de Hidden Canyon. Deze canyon is voor ons ook goed verborgen gebleven. Na een groot gedeelte van de trail te hebben afgelegd wordt het rotspad zo steil en smal dat Gea het niet meer verantwoord vindt om verder te gaan. Een goede beslissing in een dergelijk gebied want als je je niet helemaal zeker voelt kun je beter geen risico's nemen. Daarvoor zijn de afgronden van honderden meters net iets te diep.

Na onze auto weer te hebben opgezocht rijden we via een prachtige route door de Red Canyon naar Bryce Canyon terwijl we tussen de bedrijven door ook nog een korte hike doen over de Phototrail in de Red Canyon.

Het door ons geboekte Bryce Canyon Resort blijkt in the middle of nowhere te liggen. Weliswaar erg dicht bij de ingang van het park maar verder is er ook niets te doen. De receptionist is daarbij van een hoogst onvriendelijk soort. Echt het soort waardoor je je verblijf in het hotel niet zult verlengen. Alleen hebben we hier onze laatste twee vooraf geplande dagen al geboekt. De kamer is echter netjes en verzorgd en in het naastgelegen restaurant wordt een goede maaltijd verzorgd.

Rond 18:00 uur vertrekken we richting Bryce Canyon en we rijden de hele 18 mile tot het eind van het park. Vervolgens doen we op de terugweg een groot aantal viewpoints aan. Prachtige uitzichten en onderweg ook veel wild zoals reeën, kalkoenen en raven. Voor SunSet point is het echter al te laat; de zon is al zo ver onder dat het normaal gesproken spectaculaire licht- en schaduwenspel op de rotsen niet meer tot uiting komt.

Terug bij het hotel horen we live country muziek dat tussen een paar huifkarren achter het hotel vandaan blijkt te komen. Hier blijkt een wekelijks optreden te zijn geweest waarvan de receptionist ons best even van op de hoogte had mogen stellen. Op het moment dat wij arriveren wordt juist het laatste nummer gespeeld. We eten nog wat in het nabijgelegen restaurant en zoeken daarna vermoeid van alle beweging en de buitenlucht onze bedden op.

Na rond 09:30 te zijn opgestaan ontbijten we in het nabijgelegen restaurant. Een flink ontbijt want we hebben weer heel wat plannen voor deze dag. Een omelet van 3 eieren met ham, spek, paprika, uien, kaas; toastbrood, sinaasappelsap, koffie; energie genoeg om er weer even tegenaan te gaan.

In het park doen we eerst een hike over de Navajo trail. Dat het met al die kleine losse steentjes oppassen geblazen is waar je je voeten neerzet werd Gea al snel duidelijk. Toch prettig zo'n rugzak, die dan ook nog eens iets van de klap opvangt.

Hoewel het heel mooi is om van boven over Bryce Canyon heen te kijken zie je toch veel meer moois als via een dergelijke trail afdaalt. In veel van de rotsformaties zijn allerlei figuren te ontdekken. Niet verwonderlijk dat veel van deze rotspartijen vroeger door de indianen allemaal van een naam werden voorzien.

Helemaal beneden loop je tussen rotsformaties door waarbij je jezelf steeds kleiner voelt worden. Een klein mensje met daarnaast steil omhooglopende rotswanden. Niet voor niets noemt met dit WallStreet. Een stuk van de trail was enige tijd niet toegankelijk doordat er een deel van de rotswand was ingestort.

Na het laatste deel van de trail omhoog gevolgd te hebben gaan we gelijk terug naar de auto. De lucht is inmiddels betrokken en een onweersbui is onderweg. Nu is dit op zich niets bijzonders, Bryce staat bekend om zijn zware onweersbuien, maar het is toch niet prettig om op deze hoogte dan buiten te lopen.

We rijden nog even naar het verst gelegen viewpoint maar zodra het begint te regenen keren we toch maar terug naar ons hotel. Omdat het er niet naar uitziet dat het weer deze middag nog zal verbeteren maken we van de nood een deugd en in de wasgelegenheid van de nabijgelegen campground geven we onze bezwete kleren van de afgelopen dagen een flinke wasbeurt. Voor de kosten hoefden we het in ieder geval niet te laten. Een volledig programma in een wasautomaat voor $ 1,00 en gebruik van de wasdroger voor slechts $ 0,50. Zo'n adres zou je in Nederland ook moeten hebben. Onder het genot van een Bacardi-Cola hebben werken we vervolgens onze plannen voor de verdere tocht nader uit.